وَأَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ، أَنَّ عَائِشَةَ، وَعَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَبَّاسٍ، رضى الله عنهم قَالاَ لَمَّا نَزَلَ بِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم طَفِقَ يَطْرَحُ خَمِيصَةً لَهُ عَلَى وَجْهِهِ، فَإِذَا اغْتَمَّ كَشَفَهَا عَنْ وَجْهِهِ وَهْوَ كَذَلِكَ يَقُولُ " لَعْنَةُ اللَّهِ عَلَى الْيَهُودِ وَالنَّصَارَى، اتَّخَذُوا قُبُورَ أَنْبِيَائِهِمْ مَسَاجِدَ ". يُحَذِّرُ مَا صَنَعُوا.
Менга Убайдуллаҳ ибн Абдуллаҳ ибн Утба хабар берди, Оиша ва Абдуллаҳ ибн Аббос розияллаҳу анҳум айтдилар: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга (ўлим) тушганда, у ўзининг бир хамисасини (нақшли кийимини) юзига ташлай бошлади, қийналганда эса уни юзидан кўтарарди. У шу ҳолда эди ва: «Аллаҳнинг лаънати яҳудий ва насорога бўлсин, улар набийларининг қабрларини масжид қилиб олдилар» дерди — улар қилган ишдан огоҳлантирарди.