حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الأَصْبَهَانِيِّ، قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ مَعْقِلٍ، قَالَ قَعَدْتُ إِلَى كَعْبِ بْنِ عُجْرَةَ فِي هَذَا الْمَسْجِدِ ـ يَعْنِي مَسْجِدَ الْكُوفَةِ ـ فَسَأَلْتُهُ عَنْ فِدْيَةٌ مِنْ صِيَامٍ فَقَالَ حُمِلْتُ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَالْقَمْلُ يَتَنَاثَرُ عَلَى وَجْهِي فَقَالَ " مَا كُنْتُ أُرَى أَنَّ الْجَهْدَ قَدْ بَلَغَ بِكَ هَذَا، أَمَا تَجِدُ شَاةً ". قُلْتُ لاَ. قَالَ " صُمْ ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ، أَوْ أَطْعِمْ سِتَّةَ مَسَاكِينَ، لِكُلِّ مِسْكِينٍ نِصْفُ صَاعٍ مِنْ طَعَامٍ، وَاحْلِقْ رَأْسَكَ ". فَنَزَلَتْ فِيَّ خَاصَّةً وَهْىَ لَكُمْ عَامَّةً.
Одам бизга айтди, Шуъба бизға айтди, у Абдурраҳмон ибн ал-Асбаҳонийдан: У айтди: Мен Абдуллаҳ ибн Маъқилдан эшитдим, деди: Мен Каъб ибн Ужранинг олдиға бу масжидда — яъни Куфа масжидида — ўтирдим. Ундан рўзадан иборат фидя ҳақида сўрадим. У деди: Мени Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдиға олиб боришди, битлар юзимга тўкилар эди. У деди: «Мен сенга машаққат шу даражага етди деб ўйламаган эдим. Бир қўй топа олмайсанми?» Мен дедим: «Йўқ.» У деди: «Уч кун рўза тут, ёки олти мискинга таом бер — ҳар бир мискинга ярим сў таомдан — ва бошингни ол.» Бу (оят) менинг ҳақимда хусусий нозил бўлди, у сизларга умумийдир.