حَدَّثَنِي أُمَيَّةُ بْنُ بِسْطَامٍ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، عَنْ حَبِيبٍ، عَنِ ابْنِ أَبِي مُلَيْكَةَ، قَالَ ابْنُ الزُّبَيْرِ قُلْتُ لِعُثْمَانَ بْنِ عَفَّانَ {وَالَّذِينَ يُتَوَفَّوْنَ مِنْكُمْ وَيَذَرُونَ أَزْوَاجًا} قَالَ قَدْ نَسَخَتْهَا الآيَةُ الأُخْرَى فَلِمَ تَكْتُبُهَا أَوْ تَدَعُهَا قَالَ يَا ابْنَ أَخِي، لاَ أُغَيِّرُ شَيْئًا مِنْهُ مِنْ مَكَانِهِ.
Умайя ибн Бистом менга айтди, Язид ибн Зурайъ бизга айтди, у Ҳабибдан, у Ибн Абу Мулайкадан: Ибн аз-Зубайр деди: Мен Усмон ибн Аффонга дедим: «Ва сизлардан вафот этиб, завжалар қолдирадиганлар...» (ояти ҳақида) — у деди: «Уни бошқа оят бекор қилди, нима учун уни ёзасан ёки қолдирасан?» У (Усмон) деди: «Эй жияним, мен ундан ҳеч нарсани ўрнидан ўзгартирмайман.»