أَخْبَرَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ سَعِيدٍ أَبُو قُدَامَةَ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ نُمَيْرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ حَكِيمٍ، عَنْ خَارِجَةَ بْنِ زَيْدِ بْنِ ثَابِتٍ، عَنْ عَمِّهِ، يَزِيدَ بْنِ ثَابِتٍ : أَنَّهُمْ خَرَجُوا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ذَاتَ يَوْمٍ، فَرَأَى قَبْرًا جَدِيدًا فَقَالَ : " مَا هَذَا " . قَالُوا : هَذِهِ فُلاَنَةُ مَوْلاَةُ بَنِي فُلاَنٍ، فَعَرَفَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَاتَتْ ظُهْرًا وَأَنْتَ نَائِمٌ قَائِلٌ، فَلَمْ نُحِبَّ أَنْ نُوقِظَكَ بِهَا . فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَصَفَّ النَّاسَ خَلْفَهُ وَكَبَّرَ عَلَيْهَا أَرْبَعًا ثُمَّ قَالَ : " لاَ يَمُوتُ فِيكُمْ مَيِّتٌ مَا دُمْتُ بَيْنَ أَظْهُرِكُمْ إِلاَّ آذَنْتُمُونِي بِهِ، فَإِنَّ صَلاَتِي لَهُ رَحْمَةٌ " .
Бизга Убайдуллаҳ ибн Саид Абу Қудома хабар берди, у деди: бизга Абдуллаҳ ибн Нумайр ривоят қилди, у деди: бизга Усмон ибн Ҳаким, Хорижа ибн Зайд ибн Собитдан, у амакиси Язид ибн Собитдан (ривоят қилдики): улар бир куни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан бирга чиқишди ва у янги бир қабрни кўриб: «Бу нима?» дедилар. Улар: «Бу фалон, фалон авлоднинг озод қилинган чўриси,» дедилар — Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни танир эдилар — «У пешин пайтида вафот этди, сиз эса уйқудаги, қайлула қилаётган эдингиз, шунинг учун сизни у сабабли уйғотишни хоҳламадик.» Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ўринларидан турдилар, одамлар ортларида саф тортдилар ва у унинг устига тўрт такбир айтдилар. Сўнг: «Мен орангларда бўлганимда сизлардан бирор ўлик вафот этса, албатта менга уни билдиринглар, чунки менинг унга (ўқийдиган) намозим раҳматдир,» дедилар.