حَدَّثَنَا حِبَّانُ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَوْنٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِيرِينَ، قَالَ جَلَسْتُ إِلَى مَجْلِسٍ فِيهِ عُظْمٌ مِنَ الأَنْصَارِ وَفِيهِمْ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ أَبِي لَيْلَى، فَذَكَرْتُ حَدِيثَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ فِي شَأْنِ سُبَيْعَةَ بِنْتِ الْحَارِثِ، فَقَالَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ وَلَكِنَّ عَمَّهُ كَانَ لاَ يَقُولُ ذَلِكَ. فَقُلْتُ إِنِّي لَجَرِيءٌ إِنْ كَذَبْتُ عَلَى رَجُلٍ فِي جَانِبِ الْكُوفَةِ. وَرَفَعَ صَوْتَهُ، قَالَ ثُمَّ خَرَجْتُ فَلَقِيتُ مَالِكَ بْنَ عَامِرٍ أَوْ مَالِكَ بْنَ عَوْفٍ قُلْتُ كَيْفَ كَانَ قَوْلُ ابْنِ مَسْعُودٍ فِي الْمُتَوَفَّى عَنْهَا زَوْجُهَا وَهْىَ حَامِلٌ فَقَالَ قَالَ ابْنُ مَسْعُودٍ أَتَجْعَلُونَ عَلَيْهَا التَّغْلِيظَ، وَلاَ تَجْعَلُونَ لَهَا الرُّخْصَةَ لَنَزَلَتْ سُورَةُ النِّسَاءِ الْقُصْرَى بَعْدَ الطُّولَى. وَقَالَ أَيُّوبُ عَنْ مُحَمَّدٍ لَقِيتُ أَبَا عَطِيَّةَ مَالِكَ بْنَ عَامِرٍ.
Ҳиббон бизга айтди, Абдуллаҳ бизга айтди, Абдуллаҳ ибн Авн бизга хабар берди, у Муҳаммад ибн Сириндан: У айтди: Мен ичида Ансордан улуғлар бўлган бир мажлисга ўтирдим, уларнинг ичида Абдурраҳмон ибн Абу Лайло бор эди. Мен Абдуллаҳ ибн Утбанинг Субайъа бинт ал-Ҳорис ҳақидаги ҳадисини зикр қилдим. Абдурраҳмон деди: «Лекин унинг амаки(си Ибн Масъуд) буни демас эди.» Мен дедим: «Мен Куфа томонидаги бир киши устидан ёлғон айтсам, жуда жасур (гуноҳкор) бўламан.» У (Абдурраҳмон) овозини кўтарди. У айтди: Кейин мен чиқиб, Молик ибн Омир — ёки Молик ибн Авфни учратдим. Мен дедим: «Ибн Масъуднинг эри вафот этган ҳомиладор аёл ҳақидаги сўзи қандай эди?» У деди: Ибн Масъуд деди: «Унга шиддатни (узун иддани) қўйиб, енгилликни (рухсатни) қўймайсизми? Қисқа Нисо сураси (Талоқ сураси) узунидан (Бақарадан) кейин нозил бўлди (яъни ҳомиладор аёлнинг иддаси туғигунча).» Айюб Муҳаммаддан: «Мен Абу Атийя Молик ибн Омирни учратдим» деди.