حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، قَالَ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَبِي رَافِعٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ رَجُلاً، أَسْوَدَ ـ أَوِ امْرَأَةً سَوْدَاءَ ـ كَانَ يَقُمُّ الْمَسْجِدَ، فَمَاتَ، فَسَأَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَنْهُ فَقَالُوا مَاتَ. قَالَ " أَفَلاَ كُنْتُمْ آذَنْتُمُونِي بِهِ دُلُّونِي عَلَى قَبْرِهِ ". ـ أَوْ قَالَ قَبْرِهَا ـ فَأَتَى قَبْرَهُ فَصَلَّى عَلَيْهِ.
Сулаймон ибн Ҳарб бизга айтди: Ҳаммод ибн Зайд бизга айтди, Собитдан, у Абу Рофиъдан, у Абу Ҳурайрадан: Бир қора киши — ёки қора аёл — масжидни супурар эди, сўнг вафот этди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам у ҳақида сўрадилар, улар: ‹Вафот этди›, дедилар. У зот: «Нега менга хабар бермадингиз? Мени унинг қабрига бошланглар», дедилар — ёки «унинг (аёлнинг) қабрига» дедилар. Сўнг унинг қабрига келиб, унга (жаноза) намози ўқидилар.