حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ، قَالَ خَاصَمَ الزُّبَيْرُ رَجُلاً مِنَ الأَنْصَارِ فِي شَرِيجٍ مِنَ الْحَرَّةِ، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " اسْقِ يَا زُبَيْرُ ثُمَّ أَرْسِلِ الْمَاءَ إِلَى جَارِكَ ". فَقَالَ الأَنْصَارِيُّ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنْ كَانَ ابْنَ عَمَّتِكَ فَتَلَوَّنَ وَجْهُهُ ثُمَّ قَالَ " اسْقِ يَا زُبَيْرُ ثُمَّ احْبِسِ الْمَاءَ حَتَّى يَرْجِعَ إِلَى الْجَدْرِ، ثُمَّ أَرْسِلِ الْمَاءَ إِلَى جَارِكَ ". وَاسْتَوْعَى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم لِلزُّبَيْرِ حَقَّهُ فِي صَرِيحِ الْحُكْمِ حِينَ أَحْفَظَهُ الأَنْصَارِيُّ، كَانَ أَشَارَ عَلَيْهِمَا بِأَمْرٍ لَهُمَا فِيهِ سَعَةٌ. قَالَ الزُّبَيْرُ فَمَا أَحْسِبُ هَذِهِ الآيَاتِ إِلاَّ نَزَلَتْ فِي ذَلِكَ {فَلاَ وَرَبِّكَ لاَ يُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ}
Али ибн Абдуллаҳ бизга айтди, Муҳаммад ибн Жаъфар бизга айтди, Маъмар бизга хабар берди, у Зуҳрийдан, у Урвадан: У айтди: Зубайр Ансордан бир киши билан Ҳарра (деган жой)даги сув ариғи (жўяк) борасида жанжаллашди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Суғор, эй Зубайр, кейин сувни қўшнингга юбор.» Ансорий деди: «Эй Расулуллаҳ, аммангнинг ўғли бўлгани учунми (унга тарафкашлик қиласан)?» Шунда унинг юзи ўзгарди, кейин деди: «Суғор, эй Зубайр, кейин сувни — деворлар (атрофдаги тўсиқ)га қайтгунча — ушлаб тур, сўнг сувни қўшнингга юбор.» Ансорий уни ғазаблантирганда, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Зубайр учун унинг ҳаққини очиқ ҳукмда тўлиқ берди. (Аввал) уларга иккаласига кенг (юмшоқ) бир ишни ишора қилган эди. Зубайр айтди: Мен бу оятлар фақат шу ҳақда нозил бўлган деб ўйлайман: «Йўқ, Роббингга қасамки, улар ўзаро низолашган нарсада сени ҳакам қилмагунларича иймон келтирмайдилар...»