حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ الطَّيَالِسِيُّ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ الزُّبَيْرِ، حَدَّثَهُ أَنَّ رَجُلاً خَاصَمَ الزُّبَيْرَ فِي شِرَاجِ الْحَرَّةِ الَّتِي يَسْقُونَ بِهَا فَقَالَ الأَنْصَارِيُّ سَرِّحِ الْمَاءَ يَمُرُّ . فَأَبَى عَلَيْهِ الزُّبَيْرُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِلزُّبَيْرِ " اسْقِ يَا زُبَيْرُ ثُمَّ أَرْسِلْ إِلَى جَارِكَ " . فَغَضِبَ الأَنْصَارِيُّ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنْ كَانَ ابْنَ عَمَّتِكَ فَتَلَوَّنَ وَجْهُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ قَالَ " اسْقِ ثُمَّ احْبِسِ الْمَاءَ حَتَّى يَرْجِعَ إِلَى الْجَدْرِ " . فَقَالَ الزُّبَيْرُ فَوَاللَّهِ إِنِّي لأَحْسِبُ هَذِهِ الآيَةَ نَزَلَتْ فِي ذَلِكَ { فَلاَ وَرَبِّكَ لاَ يُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ } الآيَةَ .
Бизга Абул-Валид ат-Таёлисий ривоят қилди, бизга ал-Лайс ривоят қилди, у Зуҳрийдан, у Урвадан ривоят қилдики, Абдуллаҳ ибнуз-Зубайр унга ривоят қилди: бир киши Зубайр билан Ҳарра суви ариқлари — улар у билан суғорадиган — ҳақида даъволашди. Ансорий: «Сувни қўйиб юбор, ўтиб кетсин», деди. Зубайр унга (қўйиб юборишдан) бош тортди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Зубайрга: «Суғор, эй Зубайр, кейин (сувни) қўшнингга юбор», дедилар. Ансорий ғазабланиб: «Ё Расулуллаҳ, аммангизнинг ўғли бўлгани учунми?», деди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг юзлари ўзгарди-да: «Суғор, кейин сувни девор (асослари)га етгунча тўсиб тур», дедилар. Зубайр деди: Аллаҳга қасамки, мен шу оят шу ҳақда нозил бўлган деб ўйлайман: ‹Йўқ, Роббингга қасамки, улар сени ҳакам қилмагунча иймон келтирмайдилар› — то оят охиригача.