حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ صَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي سَالِمُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّهُ سَمِعَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ يُحَدِّثُ أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ حِينَ تَأَيَّمَتْ حَفْصَةُ بِنْتُ عُمَرَ مِنْ خُنَيْسِ بْنِ حُذَافَةَ السَّهْمِيِّ ـ وَكَانَ مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَتُوُفِّيَ بِالْمَدِينَةِ ـ فَقَالَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ أَتَيْتُ عُثْمَانَ بْنَ عَفَّانَ فَعَرَضْتُ عَلَيْهِ حَفْصَةَ فَقَالَ سَأَنْظُرُ فِي أَمْرِي. فَلَبِثْتُ لَيَالِيَ ثُمَّ لَقِيَنِي فَقَالَ قَدْ بَدَا لِي أَنْ لاَ أَتَزَوَّجَ يَوْمِي هَذَا. قَالَ عُمَرُ فَلَقِيتُ أَبَا بَكْرٍ الصِّدِّيقَ فَقُلْتُ إِنْ شِئْتَ زَوَّجْتُكَ حَفْصَةَ بِنْتَ عُمَرَ. فَصَمَتَ أَبُو بَكْرٍ فَلَمْ يَرْجِعْ إِلَىَّ شَيْئًا، وَكُنْتُ أَوْجَدَ عَلَيْهِ مِنِّي عَلَى عُثْمَانَ، فَلَبِثْتُ لَيَالِيَ ثُمَّ خَطَبَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَنْكَحْتُهَا إِيَّاهُ، فَلَقِيَنِي أَبُو بَكْرٍ فَقَالَ لَعَلَّكَ وَجَدْتَ عَلَىَّ حِينَ عَرَضْتَ عَلَىَّ حَفْصَةَ فَلَمْ أَرْجِعْ إِلَيْكَ شَيْئًا. قَالَ عُمَرُ قُلْتُ نَعَمْ. قَالَ أَبُو بَكْرٍ فَإِنَّهُ لَمْ يَمْنَعْنِي أَنْ أَرْجِعَ إِلَيْكَ فِيمَا عَرَضْتَ عَلَىَّ إِلاَّ أَنِّي كُنْتُ عَلِمْتُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَدْ ذَكَرَهَا، فَلَمْ أَكُنْ لأُفْشِيَ سِرَّ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلَوْ تَرَكَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَبِلْتُهَا.
Абдулазиз ибн Абдуллаҳ, Иброҳим ибн Саъддан, у Солиҳ ибн Кайсондан, у Ибн Шиҳобдан: Менга Солим ибн Абдуллаҳ хабар берди: У Абдуллаҳ ибн Умарни (розияллаҳу анҳумо) айтиб бераётганини эшитди: Умар ибн Хаттоб — Ҳафса бинти Умар Хунайс ибн Ҳузофа Саҳмийдан (эридан) тул қолганида — у Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам саҳобаларидан эди, Мадинада вафот этган эди — Умар ибн Хаттоб айтди: Мен Усмон ибн Аффоннинг олдига келиб, унга Ҳафсани таклиф қилдим. У: Ишимни ўйлаб кўраман, деди. Бир неча кеча кутдим, сўнг у мени учратиб: Бугун уйланмасликни (лозим) кўрдим, деди. Умар айтди: Сўнг мен Абу Бакр Сиддиқни учратиб: Агар хоҳласанг, сенга Ҳафса бинти Умарни никоҳлаб бераман, дедим. Абу Бакр жим турди, менга ҳеч нарса қайтармади. Мен ундан Усмонга қарагандан кўра кўпроқ хафа бўлдим. Бир неча кеча кутдим, сўнг Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга совчилик қилдилар, мен уни у кишига никоҳлаб бердим. Сўнг Абу Бакр мени учратиб: Эҳтимол сен Ҳафсани менга таклиф қилганингда, мен сенга ҳеч нарса қайтармаганим учун хафа бўлгандирсан, деди. Умар: Мен: Ҳа, дедим, деди. Абу Бакр: Сен менга таклиф қилган нарсада сенга жавоб қайтаришимни фақат шу нарса тўсди — мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам уни зикр қилганларини (унга қизиқганларини) билган эдим, мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг сирини фош қилувчи эмас эдим. Агар Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам уни тарк қилганларида, мен уни қабул қилган бўлар эдим, деди.