أَخْبَرَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ أَنْبَأَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، قَالَ أَنْبَأَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَالِمٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، عَنْ عُمَرَ، قَالَ تَأَيَّمَتْ حَفْصَةُ بِنْتُ عُمَرَ مِنْ خُنَيْسٍ - يَعْنِي ابْنَ حُذَافَةَ - وَكَانَ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مِمَّنْ شَهِدَ بَدْرًا فَتُوُفِّيَ بِالْمَدِينَةِ فَلَقِيتُ عُثْمَانَ بْنَ عَفَّانَ فَعَرَضْتُ عَلَيْهِ حَفْصَةَ فَقُلْتُ إِنْ شِئْتَ أَنْكَحْتُكَ حَفْصَةَ . فَقَالَ سَأَنْظُرُ فِي ذَلِكَ . فَلَبِثْتُ لَيَالِيَ فَلَقِيتُهُ فَقَالَ مَا أُرِيدُ أَنْ أَتَزَوَّجَ يَوْمِي هَذَا . قَالَ عُمَرُ فَلَقِيتُ أَبَا بَكْرٍ الصِّدِّيقَ رضى الله عنه فَقُلْتُ إِنْ شِئْتَ أَنْكَحْتُكَ حَفْصَةَ فَلَمْ يَرْجِعْ إِلَىَّ شَيْئًا فَكُنْتُ عَلَيْهِ أَوْجَدَ مِنِّي عَلَى عُثْمَانَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَلَبِثْتُ لَيَالِيَ فَخَطَبَهَا إِلَىَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَنْكَحْتُهَا إِيَّاهُ فَلَقِيَنِي أَبُو بَكْرٍ فَقَالَ لَعَلَّكَ وَجَدْتَ عَلَىَّ حِينَ عَرَضْتَ عَلَىَّ حَفْصَةَ فَلَمْ أَرْجِعْ إِلَيْكَ شَيْئًا . قُلْتُ نَعَمْ . قَالَ فَإِنَّهُ لَمْ يَمْنَعْنِي حِينَ عَرَضْتَ عَلَىَّ أَنْ أَرْجِعَ إِلَيْكَ شَيْئًا إِلاَّ أَنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَذْكُرُهَا وَلَمْ أَكُنْ لأُفْشِيَ سِرَّ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلَوْ تَرَكَهَا نَكَحْتُهَا .
Бизга Ишоқ ибн Иброҳим хабар берди, у деди: бизга Абдурраззоқ хабар берди, у деди: бизга Маъмар хабар берди, аз-Зуҳрийдан, у Солимдан, у Ибн Умардан, у Умардан (ривоят қилдики), у деди: Ҳафса бинт Умар Хунайсдан — яъни Ибн Ҳузофадан — бева қолди. У (Хунайс) Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг Бадрда қатнашган саҳобаларидан эди, Мадинада вафот этди. Мен Усмон ибн Аффон билан учрашиб, Ҳафсани унга таклиф қилдим ва: «Агар хоҳласанг, Ҳафсани сенга никоҳлаб бераман,» дедим. У: «Бу ҳақда ўйлаб кўраман,» деди. Бир неча кун ўтди, сўнг у билан учрашганимда у: «Ҳозир уйланишни хоҳламайман,» деди. Умар деди: кейин мен Абу Бакр Сиддиқ (розияллаҳу анҳу) билан учрашиб: «Агар хоҳласанг, Ҳафсани сенга никоҳлаб бераман,» дедим, у эса менга ҳеч нарса қайтармади. Мен унга Усмон (розияллаҳу анҳу)дан кўра кўпроқ ранжидим. Бир неча кун ўтгач, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ундан (Ҳафсани) менга совчи бўлдилар, мен ҳам уни унга никоҳлаб бердим. Сўнг Абу Бакр мен билан учрашиб: «Ҳафсани менга таклиф қилганингда, мен сенга ҳеч нарса қайтармаганим учун мендан ранжиган бўлсанг керак?» деди. Мен: «Ҳа,» дедим. У: «Сен менга таклиф қилганингда, сенга ҳеч нарса қайтаришимга моне бўлган нарса — Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг уни (Ҳафсани) тилга олганини эшитганим эди, мен эса Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг сирини ошкор қиладиган киши эмас эдим. Агар у (Ҳафсани) тарк этганида, мен унга уйланардим,» деди.