حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي سَالِمُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّهُ سَمِعَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ يُحَدِّثُ أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ حِينَ تَأَيَّمَتْ حَفْصَةُ بِنْتُ عُمَرَ مِنْ خُنَيْسِ بْنِ حُذَافَةَ السَّهْمِيِّ وَكَانَ مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَدْ شَهِدَ بَدْرًا تُوُفِّيَ بِالْمَدِينَةِ قَالَ عُمَرُ فَلَقِيتُ عُثْمَانَ بْنَ عَفَّانَ فَعَرَضْتُ عَلَيْهِ حَفْصَةَ فَقُلْتُ إِنْ شِئْتَ أَنْكَحْتُكَ حَفْصَةَ بِنْتَ عُمَرَ. قَالَ سَأَنْظُرُ فِي أَمْرِي. فَلَبِثْتُ لَيَالِيَ، فَقَالَ قَدْ بَدَا لِي أَنْ لاَ أَتَزَوَّجَ يَوْمِي هَذَا. قَالَ عُمَرُ فَلَقِيتُ أَبَا بَكْرٍ فَقُلْتُ إِنْ شِئْتَ أَنْكَحْتُكَ حَفْصَةَ بِنْتَ عُمَرَ. فَصَمَتَ أَبُو بَكْرٍ، فَلَمْ يَرْجِعْ إِلَىَّ شَيْئًا، فَكُنْتُ عَلَيْهِ أَوْجَدَ مِنِّي عَلَى عُثْمَانَ، فَلَبِثْتُ لَيَالِيَ، ثُمَّ خَطَبَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَنْكَحْتُهَا إِيَّاهُ، فَلَقِيَنِي أَبُو بَكْرٍ فَقَالَ لَعَلَّكَ وَجَدْتَ عَلَىَّ حِينَ عَرَضْتَ عَلَىَّ حَفْصَةَ فَلَمْ أَرْجِعْ إِلَيْكَ قُلْتُ نَعَمْ. قَالَ فَإِنَّهُ لَمْ يَمْنَعْنِي أَنْ أَرْجِعَ إِلَيْكَ فِيمَا عَرَضْتَ إِلاَّ أَنِّي قَدْ عَلِمْتُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَدْ ذَكَرَهَا، فَلَمْ أَكُنْ لأُفْشِيَ سِرَّ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، وَلَوْ تَرَكَهَا لَقَبِلْتُهَا.
Абул-Ямон бизга айтди, Шуъайб бизга хабар берди, Зуҳрийдан, у деди: Солим ибн Абдуллаҳ менга хабар берди: У Абдуллаҳ ибн Умар розияллаҳу анҳумони шундай ҳикоя қилаётганини эшитди: Умар ибнул-Хаттоб — Умарнинг қизи Ҳафса Хунайс ибн Ҳузофа Саҳмийдан бева қолганида — у (Хунайс) Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг саҳобаларидан эди, Бадрда қатнашган эди, Мадинада вафот этди — Умар деди: Мен Усмон ибн Аффонни учратдим ва унга Ҳафсани таклиф қилдим ва: «Агар хоҳласанг, сенга Умарнинг қизи Ҳафсани уйлантираман», дедим. У: «Мен ўз ишимда (ўйлаб) қараб чиқаман», деди. Мен бир неча кеча турдим, сўнг у: «Менга ҳозир мана шу кунимда уйланмаслик маъқул кўринди», деди. Умар деди: Мен Абу Бакрни учратдим ва: «Агар хоҳласанг, сенга Умарнинг қизи Ҳафсани уйлантираман», дедим. Абу Бакр жим турди ва менга ҳеч нарса (жавоб) қайтармади. Мен унга Усмондан кўра кўпроқ хафа бўлдим. Мен бир неча кеча турдим, сўнг уни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам совчилик қилди (хост қилди), мен уни унга уйлантирдим. Абу Бакр мени учратди ва: «Сен сенга Ҳафсани таклиф қилганингда мен сенга ҳеч нарса қайтармаганим учун мендан хафа бўлганмидинг?», деди. Мен: «Ҳа», дедим. У: «Сен таклиф қилган нарсада сенга қайтаришдан мени фақат — Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам уни зикр қилганини билганим — тўсди; мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг сирини ошкор қилувчи эмас эдим; агар у уни тарк қилганида, мен уни қабул қилар эдим», деди.