حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، قَالَ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، ح وَحَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ يَعْنِي ابْنَ سَلَمَةَ، ح وَحَدَّثَنَا مُوسَى، حَدَّثَنَا وُهَيْبٌ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّهَا قَالَتْ خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مُوَافِينَ هِلاَلَ ذِي الْحِجَّةِ فَلَمَّا كَانَ بِذِي الْحُلَيْفَةِ قَالَ " مَنْ شَاءَ أَنْ يُهِلَّ بِحَجٍّ فَلْيُهِلَّ وَمَنْ شَاءَ أَنْ يُهِلَّ بِعُمْرَةٍ فَلْيُهِلَّ بِعُمْرَةٍ " . قَالَ مُوسَى فِي حَدِيثِ وُهَيْبٍ " فَإِنِّي لَوْلاَ أَنِّي أَهْدَيْتُ لأَهْلَلْتُ بِعُمْرَةٍ " . وَقَالَ فِي حَدِيثِ حَمَّادِ بْنِ سَلَمَةَ " وَأَمَّا أَنَا فَأُهِلُّ بِالْحَجِّ فَإِنَّ مَعِيَ الْهَدْىَ " . ثُمَّ اتَّفَقُوا فَكُنْتُ فِيمَنْ أَهَلَّ بِعُمْرَةٍ فَلَمَّا كَانَ فِي بَعْضِ الطَّرِيقِ حِضْتُ فَدَخَلَ عَلَىَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَنَا أَبْكِي فَقَالَ " مَا يُبْكِيكِ " . قُلْتُ وَدِدْتُ أَنِّي لَمْ أَكُنْ خَرَجْتُ الْعَامَ . قَالَ " ارْفُضِي عُمْرَتَكِ وَانْقُضِي رَأْسَكِ وَامْتَشِطِي " . قَالَ مُوسَى " وَأَهِلِّي بِالْحَجِّ " . وَقَالَ سُلَيْمَانُ " وَاصْنَعِي مَا يَصْنَعُ الْمُسْلِمُونَ فِي حَجِّهِمْ " . فَلَمَّا كَانَ لَيْلَةُ الصَّدَرِ أَمَرَ - يَعْنِي رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم - عَبْدَ الرَّحْمَنِ فَذَهَبَ بِهَا إِلَى التَّنْعِيمِ . زَادَ مُوسَى فَأَهَلَّتْ بِعُمْرَةٍ مَكَانَ عُمْرَتِهَا وَطَافَتْ بِالْبَيْتِ فَقَضَى اللَّهُ عُمْرَتَهَا وَحَجَّهَا . قَالَ هِشَامٌ وَلَمْ يَكُنْ فِي شَىْءٍ مِنْ ذَلِكَ هَدْىٌ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ زَادَ مُوسَى فِي حَدِيثِ حَمَّادِ بْنِ سَلَمَةَ فَلَمَّا كَانَتْ لَيْلَةُ الْبَطْحَاءِ طَهُرَتْ عَائِشَةُ رضى الله عنها .
Бизга Сулаймон ибн Ҳарб ривоят қилди: У деди: Бизга Ҳаммод ибн Зайд ривоят қилди. (ҳ) Бизга Мусо ибн Исмоийл, унга Ҳаммод яъни ибн Салама ривоят қилди. (ҳ) Бизга Мусо, унга Вуҳайб Ҳишом ибн Урвадан, у отасидан, у Оишадан ривоят қилди: У деди: Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан Зулҳижжа ҳилолига яқин чиқдик. Зул-Ҳулайфага етганда у зот: «Ким ҳаж билан иҳромга киришни хоҳласа, кирсин; ким умра билан иҳромга киришни хоҳласа, умра билан кирсин», дедилар. Мусо Вуҳайбнинг ҳадисида: «Агар мен ҳадйни (қурбонлик мол) олиб келмаганимда, умра билан иҳромга кирардим», дедилар деди. Ҳаммод ибн Саламанинг ҳадисида эса: «Мен эса ҳаж билан иҳромга кираман, чунки мен билан ҳадй бор», дедилар деди. Сўнгра иттифоқ қилишди: Мен умра билан иҳромга кирганлардан эдим. Йўлнинг бир қисмида ҳайз кўрдим, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ёнимга кирганларида мен йиғлаб ўтирардим. У зот: «Нима йиғлатяпти сени?» дедилар. Мен: «Бу йил чиқмаган бўлсам эди, деб орзу қилдим», дедим. У зот: «Умрангни қўй, сочинг тугунини еч ва таран», дедилар. Мусо: «Ва ҳаж билан иҳромга кир», дедилар деди. Сулаймон эса: «Ва мусулмонлар ўз ҳажларида нима қилсалар, сен ҳам шуни қил», дедилар деди. Қайтиш кечаси бўлганда у зот — яъни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам — Абдурраҳмонга буюрдилар, у уни Танъимга олиб борди. Мусо зиёда қилди: У умраси ўрнига умра билан иҳромга кирди ва Байтни тавоф қилди, Аллаҳ унинг умраси ва ҳажини адо эттирди. Ҳишом деди: Буларнинг ҳеч бирида ҳадй (қурбонлик) бўлмаган. Абу Довуд деди: Мусо Ҳаммод ибн Саламанинг ҳадисида зиёда қилди: Батҳоў кечаси бўлганда Оиша розияллаҳу анҳо ҳайздан покланди.