حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ خَرَجْنَا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي حَجَّةِ الْوَدَاعِ، فَمِنَّا مَنْ أَهَلَّ بِعُمْرَةٍ، وَمِنَّا مَنْ أَهَلَّ بِحَجٍّ، فَقَدِمْنَا مَكَّةَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ أَحْرَمَ بِعُمْرَةٍ وَلَمْ يُهْدِ فَلْيُحْلِلْ، وَمَنْ أَحْرَمَ بِعُمْرَةٍ وَأَهْدَى فَلاَ يَحِلُّ حَتَّى يَحِلَّ بِنَحْرِ هَدْيِهِ، وَمَنْ أَهَلَّ بِحَجٍّ فَلْيُتِمَّ حَجَّهُ ". قَالَتْ فَحِضْتُ فَلَمْ أَزَلْ حَائِضًا حَتَّى كَانَ يَوْمُ عَرَفَةَ، وَلَمْ أُهْلِلْ إِلاَّ بِعُمْرَةٍ، فَأَمَرَنِي النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَنْ أَنْقُضَ رَأْسِي وَأَمْتَشِطَ، وَأُهِلَّ بِحَجٍّ، وَأَتْرُكَ الْعُمْرَةَ، فَفَعَلْتُ ذَلِكَ حَتَّى قَضَيْتُ حَجِّي، فَبَعَثَ مَعِي عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ أَبِي بَكْرٍ، وَأَمَرَنِي أَنْ أَعْتَمِرَ مَكَانَ عُمْرَتِي مِنَ التَّنْعِيمِ.
Бизга Яҳё ибн Букайр ривоят қилди, у деди: бизга ал-Лайс, Уқайлдан, у Ибн Шиҳобдан, у Урвадан, у Оишадан ривоят қилди, у деди: Биз Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан Видолашув ҳажжида чиқдик. Биздан баъзимиз умра билан, баъзимиз ҳаж билан иҳром бошлади. Маккага келганимизда, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ким умра билан иҳром бошлаб, ҳадий келтирмаган бўлса, иҳромдан чиқсин; ким умра билан иҳром бошлаб, ҳадий келтирган бўлса, ҳадийини сўйгунча иҳромдан чиқмасин; ким ҳаж билан иҳром бошлаган бўлса, ҳажини тугатсин,» дедилар. (Оиша) деди: Шунда мен ҳайз кўрдим ва Арафа куни бўлгунча ҳайзли бўлиб қолдим — мен фақат умра билан иҳром бошлаган эдим. Шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) менга бошимни ечишни, таранишни, ҳаж билан иҳром бошлашни ва умрани тарк этишни буюрдилар. Мен шуни қилдим, токи ҳажимни адо қилгунча. Сўнг у киши мен билан Абдурраҳмон ибн Абу Бакрни юбордилар ва менга умрам ўрнига Танъимдан умра қилишни буюрдилар.