وَحَدَّثَنَا عَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، - رضى الله عنها - قَالَتْ خَرَجْنَا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم عَامَ حَجَّةِ الْوَدَاعِ فَأَهْلَلْتُ بِعُمْرَةٍ وَلَمْ أَكُنْ سُقْتُ الْهَدْىَ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " مَنْ كَانَ مَعَهُ هَدْىٌ فَلْيُهْلِلْ بِالْحَجِّ مَعَ عُمْرَتِهِ ثُمَّ لاَ يَحِلَّ حَتَّى يَحِلَّ مِنْهُمَا جَمِيعًا " . قَالَتْ فَحِضْتُ فَلَمَّا دَخَلَتْ لَيْلَةُ عَرَفَةَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي كُنْتُ أَهْلَلْتُ بِعُمْرَةٍ فَكَيْفَ أَصْنَعُ بِحَجَّتِي قَالَ " انْقُضِي رَأْسَكِ وَامْتَشِطِي وَأَمْسِكِي عَنِ الْعُمْرَةِ وَأَهِلِّي بِالْحَجِّ " . قَالَتْ فَلَمَّا قَضَيْتُ حَجَّتِي أَمَرَ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ أَبِي بَكْرٍ فَأَرْدَفَنِي فَأَعْمَرَنِي مِنَ التَّنْعِيمِ مَكَانَ عُمْرَتِي الَّتِي أَمْسَكْتُ عَنْهَا .
Оиша (розияллаҳу анҳо) айтди: Биз Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан Видў ҳажи йили чиқдик; бас мен умра билан эҳлол қилдим ва ҳадя келтирмаган эдим. Бас Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Кимнинг ёнида ҳадя бўлса, умраси билан бирга ҳаж билан эҳлол қилсин, кейин ҳар икковидан чиқгунча (эҳромдан) чиқмасин» деди. (Оиша:) Бас мен ҳайз кўрдим; Арафа кечаси кирганида, мен: «Эй Расулуллаҳ, мен умра билан эҳлол қилган эдим; ҳажим билан қанай қилай?» дедим. У: «Бошинг(сочинг)ни еч, таран, умрадан тўхта (уни тарк эт) ва ҳаж билан эҳлол қил» деди. (Оиша:) Ҳажимни адо этганимда, у Абдурраҳмон ибн Абу Бакрга буюрди; бас у мени (уловга) мингаштирди ва менга Танъимдан — мен тўхтаган (тарк этган) умрам ўрнига — умра қилдирди.