حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي سَالِمُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّهُ سَمِعَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ يُحَدِّثُ أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ حِينَ تَأَيَّمَتْ حَفْصَةُ قَالَ عُمَرُ لَقِيتُ أَبَا بَكْرٍ فَقُلْتُ إِنْ شِئْتَ أَنْكَحْتُكَ حَفْصَةَ بِنْتَ عُمَرَ. فَلَبِثْتُ لَيَالِيَ ثُمَّ خَطَبَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَلَقِيَنِي أَبُو بَكْرٍ فَقَالَ إِنَّهُ لَمْ يَمْنَعْنِي أَنْ أَرْجِعَ إِلَيْكَ فِيمَا عَرَضْتَ إِلاَّ أَنِّي قَدْ عَلِمْتُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَدْ ذَكَرَهَا فَلَمْ أَكُنْ لأُفْشِيَ سِرَّ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلَوْ تَرَكَهَا لَقَبِلْتُهَا. تَابَعَهُ يُونُسُ وَمُوسَى بْنُ عُقْبَةَ وَابْنُ أَبِي عَتِيقٍ عَنِ الزُّهْرِيِّ.
Абул Ямон, Шуъайбдан, у Зуҳрийдан: Менга Солим ибн Абдуллаҳ хабар берди: У Абдуллаҳ ибн Умарни (розияллаҳу анҳумо) айтиб бераётганини эшитди: Умар ибн Хаттоб — Ҳафса тул қолганида — Умар айтди: Мен Абу Бакрни учратиб: Агар хоҳласанг, сенга Ҳафса бинти Умарни никоҳлаб бераман, дедим. Бир неча кеча кутдим, сўнг Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга совчилик қилдилар. Сўнг Абу Бакр мени учратиб: Сен менга таклиф қилган нарсада сенга жавоб қайтаришимни фақат шу тўсди — мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам уни зикр қилганларини билган эдим, мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг сирини фош қилувчи эмас эдим. Агар у уни тарк қилганларида, мен уни қабул қилган бўлар эдим, деди. Буни Юнус, Мусо ибн Уқба ва Ибн Абу Атиқ Зуҳрийдан (ривоят қилиб) мутобаъа қилдилар.