حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، عَنِ اللَّيْثِ، عَنْ يَزِيدَ، أَنَّ ابْنَ شِهَابٍ، كَتَبَ إِلَيْهِ أَنَّ عُبَيْدَ اللَّهِ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، أَخْبَرَهُ عَنْ أَبِيهِ، أَنَّهُ كَتَبَ إِلَى ابْنِ الأَرْقَمِ أَنْ يَسْأَلَ، سُبَيْعَةَ الأَسْلَمِيَّةَ كَيْفَ أَفْتَاهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ أَفْتَانِي إِذَا وَضَعْتُ أَنْ أَنْكِحَ.
Яҳё ибн Букайр, Лайсдан, у Язиддан ривоят қилади: Ибн Шиҳоб унга ёзди: Убайдуллаҳ ибн Абдуллаҳ унга отасидан хабар берди: У Ибн Арқамга ёзди — Субайъа Асламиядан: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унга қандай фатво бердилар? деб сўрасин (деб). У: У менга — туғганимда турмуш қуришимга фатво бердилар, деди.