قَالَ حُمَيْدٌ فَقُلْتُ لِزَيْنَبَ وَمَا تَرْمِي بِالْبَعَرَةِ عَلَى رَأْسِ الْحَوْلِ فَقَالَتْ زَيْنَبُ كَانَتِ الْمَرْأَةُ إِذَا تُوُفِّيَ عَنْهَا زَوْجُهَا دَخَلَتْ حِفْشًا، وَلَبِسَتْ شَرَّ ثِيَابِهَا، وَلَمْ تَمَسَّ طِيبًا حَتَّى تَمُرَّ بِهَا سَنَةٌ، ثُمَّ تُؤْتَى بِدَابَّةٍ حِمَارٍ أَوْ شَاةٍ أَوْ طَائِرٍ فَتَفْتَضُّ بِهِ، فَقَلَّمَا تَفْتَضُّ بِشَىْءٍ إِلاَّ مَاتَ، ثُمَّ تَخْرُجُ فَتُعْطَى بَعَرَةً فَتَرْمِي، ثُمَّ تُرَاجِعُ بَعْدُ مَا شَاءَتْ مِنْ طِيبٍ أَوْ غَيْرِهِ. سُئِلَ مَالِكٌ مَا تَفْتَضُّ بِهِ قَالَ تَمْسَحُ بِهِ جِلْدَهَا.
Ҳумайд айтди: Мен Зайнабга: Йил бошида (охирида) тезак отиш нима? дедим. Зайнаб: Аёл эри ундан вафот этса, кичик (паст) бир кулбага кирар, энг ёмон кийимларини кияр, атирга тегмас эди, то унга бир йил ўтгунча. Сўнг унга бир жонивор — эшак ёки қўй ёки қуш келтирилар, у шу билан ифтизоз қилар (терисини ишқалар) эди, у нима билан ифтизоз қилса, у (жонивор) деярли ўлар эди. Сўнг чиқар ва унга тезак берилар, у уни отар, сўнг (ундан) кейин хоҳлаган атир ёки бошқага қайтар эди, деди. Моликдан: Ифтизоз нима билан (қилади)? деб сўралди. У: Уни (жониворни) терисига ишқалар эди, деди.