قَالَتْ زَيْنَبُ وَسَمِعْتُ أُمَّ سَلَمَةَ، تَقُولُ جَاءَتِ امْرَأَةٌ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ ابْنَتِي تُوُفِّيَ عَنْهَا زَوْجُهَا وَقَدِ اشْتَكَتْ عَيْنَهَا أَفَتَكْحُلُهَا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لاَ ". مَرَّتَيْنِ أَوْ ثَلاَثًا كُلَّ ذَلِكَ يَقُولُ لاَ، ثُمَّ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّمَا هِيَ أَرْبَعَةُ أَشْهُرٍ وَعَشْرٌ، وَقَدْ كَانَتْ إِحْدَاكُنَّ فِي الْجَاهِلِيَّةِ تَرْمِي بِالْبَعَرَةِ عَلَى رَأْسِ الْحَوْلِ ".
Зайнаб айтди: Мен Умму Саламани: Бир аёл Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдиға келиб: Эй Расулуллаҳ, қизимнинг эри ундан вафот этди, унинг кўзи (касал бўлиб) оғриди, унга сурма (кўзга) қўяйми? деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Йўқ» дедилар — икки ёки уч марта — ҳар сафар: Йўқ, деб. Сўнг Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Бу фақат тўрт ой ўн кун(дир). Сизлардан бирингиз жоҳилиятда йил бошида (охирида) тезак отар эди-ку» дедилар, деб айтганини эшитдим.