وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ حُمَيْدِ بْنِ نَافِعٍ، قَالَ سَمِعْتُ زَيْنَبَ بِنْتَ أُمِّ سَلَمَةَ، تُحَدِّثُ عَنْ أُمِّهَا، أَنَّ امْرَأَةً، تُوُفِّيَ زَوْجُهَا فَخَافُوا عَلَى عَيْنِهَا فَأَتَوُا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَاسْتَأْذَنُوهُ فِي الْكُحْلِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " قَدْ كَانَتْ إِحْدَاكُنَّ تَكُونُ فِي شَرِّ بَيْتِهَا فِي أَحْلاَسِهَا - أَوْ فِي شَرِّ أَحْلاَسِهَا فِي بَيْتِهَا - حَوْلاً فَإِذَا مَرَّ كَلْبٌ رَمَتْ بِبَعَرَةٍ فَخَرَجَتْ أَفَلاَ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ وَعَشْرًا " .
Ва бизга Муҳаммад ибн ал-Мусанно ривоят қилди, бизга Муҳаммад ибн Жаъфар ривоят қилди, бизга Шуъба Ҳумайд ибн Нофиъдан ривоят қилиб деди: Мен Зайнаб бинт Умму Саламани онасидан ривоят қилаётганини эшитдим: Бир аёлнинг эри вафот этди, (яқинлари) унинг кўзидан қўрқдилар (хавотир олдилар) ва Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига келиб, сурма (қўйиш) учун ундан изн сўрадилар. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Сизлардан бирингиз бир йил давомида уйининг энг ёмон (жойида), эски тўша-тагликларида (ёки: энг ёмон тўшакларида, уйида) турар эди-ку; бир ит ўтса, тезак отар (ва шу билан иддани синдириб) чиқар эди. Энди тўрт ой-у ўн (кун ҳам сабр қилиш) бўлмайдими?!» деди.