حَدَّثَنِي يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي مَحْمُودُ بْنُ الرَّبِيعِ الأَنْصَارِيُّ، أَنَّ عِتْبَانَ بْنَ مَالِكٍ ـ وَكَانَ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مِمَّنْ شَهِدَ بَدْرًا مِنَ الأَنْصَارِ ـ أَنَّهُ أَتَى رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي أَنْكَرْتُ بَصَرِي وَأَنَا أُصَلِّي لِقَوْمِي، فَإِذَا كَانَتِ الأَمْطَارُ سَالَ الْوَادِي الَّذِي بَيْنِي وَبَيْنَهُمْ، لَمْ أَسْتَطِعْ أَنْ آتِيَ مَسْجِدَهُمْ فَأُصَلِّيَ لَهُمْ، فَوَدِدْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنَّكَ تَأْتِي فَتُصَلِّي فِي بَيْتِي، فَأَتَّخِذُهُ مُصَلًّى. فَقَالَ " سَأَفْعَلُ إِنْ شَاءَ اللَّهُ ". قَالَ عِتْبَانُ فَغَدَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَبُو بَكْرٍ حِينَ ارْتَفَعَ النَّهَارُ، فَاسْتَأْذَنَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَأَذِنْتُ لَهُ فَلَمْ يَجْلِسْ حَتَّى دَخَلَ الْبَيْتَ، ثُمَّ قَالَ لِي " أَيْنَ تُحِبُّ أَنْ أُصَلِّيَ مِنْ بَيْتِكَ ". فَأَشَرْتُ إِلَى نَاحِيَةٍ مِنَ الْبَيْتِ فَقَامَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَكَبَّرَ، فَصَفَفْنَا، فَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ، ثُمَّ سَلَّمَ وَحَبَسْنَاهُ عَلَى خَزِيرٍ صَنَعْنَاهُ، فَثَابَ فِي الْبَيْتِ رِجَالٌ مِنْ أَهْلِ الدَّارِ ذَوُو عَدَدٍ فَاجْتَمَعُوا، فَقَالَ قَائِلٌ مِنْهُمْ أَيْنَ مَالِكُ بْنُ الدُّخْشُنِ فَقَالَ بَعْضُهُمْ ذَلِكَ مُنَافِقٌ لاَ يُحِبُّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ. قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لاَ تَقُلْ، أَلاَ تَرَاهُ قَالَ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ. يُرِيدُ بِذَلِكَ وَجْهَ اللَّهِ ". قَالَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ. قَالَ قُلْنَا فَإِنَّا نَرَى وَجْهَهُ وَنَصِيحَتَهُ إِلَى الْمُنَافِقِينَ. فَقَالَ " فَإِنَّ اللَّهَ حَرَّمَ عَلَى النَّارِ مَنْ قَالَ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ. يَبْتَغِي بِذَلِكَ وَجْهَ اللَّهِ ". قَالَ ابْنُ شِهَابٍ ثُمَّ سَأَلْتُ الْحُصَيْنَ بْنَ مُحَمَّدٍ الأَنْصَارِيَّ أَحَدَ بَنِي سَالِمٍ وَكَانَ مِنْ سَرَاتِهِمْ عَنْ حَدِيثِ مَحْمُودٍ فَصَدَّقَهُ.
Яҳё ибн Букайр, Лайсдан, у Уқайлдан, у Ибн Шиҳобдан: Менга Маҳмуд ибнур Рабиъ Ансорий хабар берди: Итбон ибн Молик — у Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам саҳобаларидан, Ансордан Бадрда қатнашганлардан эди — Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга келиб: Эй Расулуллаҳ, мен кўзимни йўқотиб (заифлашиб) қолдим, мен ўз қавмимга имомлик қиламан. Ёмғирлар бўлганида, мен билан улар орасидаги водий сувга тўлади, мен уларнинг масжидига келиб, уларга имомлик қила олмайман. Мен, эй Расулуллаҳ, сиз келиб менинг уйимда намоз ўқишингизни, мен уни намоз жойи (масжид) қилиб олишимни хоҳлайман, деди. У: «Иншааллаҳ, қиламан» дедилар. Итбон айтди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ва Абу Бакр кун кўтарилган пайтда келдилар. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам изн сўрадилар, мен унга изн бердим. У уйга кирмагунча ўтирмадилар. Сўнг менга: «Уйингнинг қайси жойида намоз ўқишимни хоҳлайсан?» дедилар. Мен уйнинг бир томонини ишора қилдим. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам туриб, такбир айтдилар, биз саф тортдик. У икки ракъат ўқидилар, сўнг салом бердилар. Биз уни ўзимиз тайёрлаган хазийр (таом)га ушлаб қолдик. Уйга хонадон аҳлидан бир неча киши келиб йиғилди. Улардан бири: Молик ибнуд Духшун қани? деди. Бошқаси: У мунофиқ, Аллаҳни ва Унинг Расулини севмайди, деди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Бундай дема, уни «Ла илаҳа иллаллаҳ» деганини кўрмайсанми? У бу билан Аллаҳнинг юзини (розилигини) истайди» дедилар. У: Аллаҳ ва Унинг Расули билувчироқ, деди. (Итбон): Биз: Биз унинг юзини (қиёфасини) ва насиҳатини мунофиқларга (қаратилган) деб кўрамиз, дедик. У: «Албатта Аллаҳ — «Ла илаҳа иллаллаҳ» деб, бу билан Аллаҳнинг юзини истаган кишини дўзахга ҳаром қилди» дедилар. Ибн Шиҳоб: Сўнг мен Ҳусайн ибн Муҳаммад Ансорийдан — Бану Солимнинг бири ва уларнинг ашрофларидан эди — Маҳмуднинг ҳадиси ҳақида сўрадим, у уни тасдиқлади, деди.