حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ، أَنَّهُ سَمِعَ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ، أَنَّ خَيَّاطًا، دَعَا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم لِطَعَامٍ صَنَعَهُ، فَذَهَبْتُ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَرَّبَ خُبْزَ شَعِيرٍ وَمَرَقًا فِيهِ دُبَّاءٌ وَقَدِيدٌ، فَرَأَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَتَتَبَّعُ الدُّبَّاءَ مِنْ حَوَالَىِ الْقَصْعَةِ، فَلَمْ أَزَلْ أُحِبُّ الدُّبَّاءَ بَعْدَ يَوْمِئِذٍ.
Абдуллаҳ ибн Маслама, Моликдан, у Ишоқ ибн Абдуллаҳ ибн Абу Талҳадан ривоят қилади: У Анас ибн Моликни эшитди: Бир тикувчи (хайёт) Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни ўзи тайёрлаган таомга чақирди. Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бордим. У арпа нони ва ичида қовоқ (дубба) ва қадид (қуритилган гўшт) бўлган шўрва келтирди. Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг қовоқни коса атрофидан (танлаб) тераётганларини кўрдим. Мен ўша кундан кейин қовоқни доим севадиган бўлдим.