حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ الْمُنْذِرِ، قَالَ حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ فُلَيْحٍ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْحَارِثِ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّهُ سَأَلَهُ عَنِ الْوُضُوءِ مِمَّا مَسَّتِ النَّارُ، فَقَالَ لاَ قَدْ كُنَّا زَمَانَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم لاَ نَجِدُ مِثْلَ ذَلِكَ مِنَ الطَّعَامِ إِلاَّ قَلِيلاً، فَإِذَا نَحْنُ وَجَدْنَاهُ لَمْ يَكُنْ لَنَا مَنَادِيلُ، إِلاَّ أَكُفَّنَا وَسَوَاعِدَنَا وَأَقْدَامَنَا، ثُمَّ نُصَلِّي وَلاَ نَتَوَضَّأُ.
Иброҳим ибнул Мунзир, Муҳаммад ибн Фулайҳдан: Менга отам, у Саид ибнул Ҳорисдан, у Жобир ибн Абдуллаҳдан (розияллаҳу анҳумо) айтиб берди: Ундан олов тегган (пиширилган) нарса(ни егач) таҳорат қилиш ҳақида сўралди. У: Йўқ, биз Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам замонида бундай таомни — камдан-кам (ҳоллардан) бошқа топмас эдик. Топган пайтимизда эса қўлларимиз, билакларимиз ва оёқларимиздан бошқа сочиқларимиз йўқ эди (шуларга артар эдик), сўнг намоз ўқир ва таҳорат қилмас эдик, деди.