حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يَعْقُوبَ، أَخْبَرَنَا إِسْحَاقُ بْنُ سَعِيدِ بْنِ عَمْرٍو، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّهُ سَمِعَهُ يُحَدِّثُ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّهُ دَخَلَ عَلَى يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ وَغُلاَمٌ مِنْ بَنِي يَحْيَى رَابِطٌ دَجَاجَةً يَرْمِيهَا، فَمَشَى إِلَيْهَا ابْنُ عُمَرَ حَتَّى حَلَّهَا، ثُمَّ أَقْبَلَ بِهَا وَبِالْغُلاَمِ مَعَهُ فَقَالَ ازْجُرُوا غُلاَمَكُمْ عَنْ أَنْ يَصْبِرَ هَذَا الطَّيْرَ لِلْقَتْلِ، فَإِنِّي سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم نَهَى أَنْ تُصْبَرَ بَهِيمَةٌ أَوْ غَيْرُهَا لِلْقَتْلِ.
Аҳмад ибн Яъқуб, Ишоқ ибн Саид ибн Амрдан, у отасидан ривоят қилади: У уни Ибн Умардан (розияллаҳу анҳумо) айтиб бераётганини эшитди: У Яҳё ибн Саиднинг олдига кирди, Бану Яҳёдан бир ғулом товуқни боғлаб, унга (ўқ) отаётган эди. Ибн Умар унга қараб юриб борди ва уни ечди. Сўнг уни ва ғуломни ўзи билан олиб келиб: Ғуломингизни — бу қушни (тирик) ўлдириш учун боғлашдан қайтаринглар, чунки мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг бир ҳайвон ёки бошқасини (тирик) боғлаб ўлдиришдан қайтарганларини эшитганман, деди.