حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، قَالَ حَدَّثَنِي سُلَيْمَانُ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنِ الْقَاسِمِ، أَنَّ ابْنَ خَبَّابٍ، أَخْبَرَهُ أَنَّهُ، سَمِعَ أَبَا سَعِيدٍ، يُحَدِّثُ أَنَّهُ كَانَ غَائِبًا، فَقَدِمَ فَقُدِّمَ إِلَيْهِ لَحْمٌ. قَالَ وَهَذَا مِنْ لَحْمِ ضَحَايَانَا. فَقَالَ أَخِّرُوهُ لاَ أَذُوقُهُ. قَالَ ثُمَّ قُمْتُ فَخَرَجْتُ حَتَّى آتِيَ أَخِي قَتَادَةَ ـ وَكَانَ أَخَاهُ لأُمِّهِ، وَكَانَ بَدْرِيًّا ـ فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لَهُ فَقَالَ إِنَّهُ قَدْ حَدَثَ بَعْدَكَ أَمْرٌ.
Исмоил: Менга Сулаймон, у Яҳё ибн Саиддан, у Қосимдан айтиб берди: Ибн Хаббоб унга хабар берди: У Абу Саиднинг айтиб бераётганини эшитди: У ғойиб (сафарда) эди, қайтиб келди, унга гўшт келтирилди. У: Бу бизнинг қурбонликларимизнинг гўштидан, деди. У: Уни кейинга суринглар, мен уни татиб кўрмайман, деди. Сўнг мен туриб чиқдим, то укам Қатоданинг олдига келдим — у онаси томонидан укаси эди, ва Бадрда қатнашган эди — буни унга зикр қилдим. У: Сендан кейин бир иш (ҳукм) содир бўлди, деди.