حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ صَالِحٍ، حَدَّثَنَا فُلَيْحُ بْنُ سُلَيْمَانَ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْحَارِثِ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم دَخَلَ عَلَى رَجُلٍ مِنَ الأَنْصَارِ وَمَعَهُ صَاحِبٌ لَهُ، فَسَلَّمَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَصَاحِبُهُ، فَرَدَّ الرَّجُلُ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ بِأَبِي أَنْتَ وَأُمِّي. وَهْىَ سَاعَةٌ حَارَّةٌ، وَهْوَ يُحَوِّلُ فِي حَائِطٍ لَهُ ـ يَعْنِي الْمَاءَ ـ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِنْ كَانَ عِنْدَكَ مَاءٌ بَاتَ فِي شَنَّةٍ وَإِلاَّ كَرَعْنَا ". وَالرَّجُلُ يُحَوِّلُ الْمَاءَ فِي حَائِطٍ فَقَالَ الرَّجُلُ يَا رَسُولَ اللَّهِ عِنْدِي مَاءٌ بَاتَ فِي شَنَّةٍ. فَانْطَلَقَ إِلَى الْعَرِيشِ فَسَكَبَ فِي قَدَحٍ مَاءً، ثُمَّ حَلَبَ عَلَيْهِ مِنْ دَاجِنٍ لَهُ، فَشَرِبَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ أَعَادَ، فَشَرِبَ الرَّجُلُ الَّذِي جَاءَ مَعَهُ.
Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Ансордан бир кишининг олдига кирдилар, у киши билан бирга бир дўсти бор эди, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ва дўсти салом бердилар, у киши (саломга) жавоб қайтарди ва: Эй Расулуллаҳ, отам-онам сенга фидо бўлсин, деди — бу иссиқ бир пайт эди, у боғида сувни бурар эди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унга: «Агар сенда бу кеча мешда тунаган сув бўлса (яхши), акс ҳолда (дарёдан) лаблаб ичамиз» дедилар. У киши боғида сувни (ариқдан ариққа) бурар эди. У киши: Эй Расулуллаҳ, менда тунаган сув бор, сўрига (чайла) юринг, деди. Сўнг у иккисини (бошлаб) борди, бир қадаҳга (сув) қуйди, сўнг унга ўз уй (боқилган) қўйидан сут соғди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ичдилар, сўнг у билан бирга келган киши ичди.