حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ عَمْرٍو، حَدَّثَنَا زُهَيْرُ بْنُ مُحَمَّدٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَمْرِو بْنِ حَلْحَلَةَ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَا يُصِيبُ الْمُسْلِمَ مِنْ نَصَبٍ وَلاَ وَصَبٍ وَلاَ هَمٍّ وَلاَ حُزْنٍ وَلاَ أَذًى وَلاَ غَمٍّ حَتَّى الشَّوْكَةِ يُشَاكُهَا، إِلاَّ كَفَّرَ اللَّهُ بِهَا مِنْ خَطَايَاهُ ".
Абдуллаҳ ибн Муҳаммад, Абдулмалик ибн Амрдан: Бизга Зуҳайр ибн Муҳаммад, у Муҳаммад ибн Амр ибн Ҳалҳаладан, у Ато ибн Ясордан, у Абу Саид Худрийдан ва Абу Ҳурайрадан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан айтиб берди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Мусулмонга етадиган ҳар қандай чарчоқ, касаллик, қайғу, ҳасрат, озор ва ғамдан — ҳатто санчиладиган тикон(гача) — Аллаҳ у билан унинг хатоларидан (гуноҳларидан) кечмаслиги йўқ (албатта кечади)» дедилар.