حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، أَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ، عَنْ أُمِّ قَيْسٍ، قَالَتْ دَخَلْتُ بِابْنٍ لِي عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَقَدْ أَعْلَقْتُ عَلَيْهِ مِنَ الْعُذْرَةِ فَقَالَ " عَلَى مَا تَدْغَرْنَ أَوْلاَدَكُنَّ بِهَذَا الْعِلاَقِ عَلَيْكُنَّ بِهَذَا الْعُودِ الْهِنْدِيِّ، فَإِنَّ فِيهِ سَبْعَةَ أَشْفِيَةٍ، مِنْهَا ذَاتُ الْجَنْبِ يُسْعَطُ مِنَ الْعُذْرَةِ، وَيُلَدُّ مِنْ ذَاتِ الْجَنْبِ ". فَسَمِعْتُ الزُّهْرِيَّ يَقُولُ بَيَّنَ لَنَا اثْنَيْنِ وَلَمْ يُبَيِّنْ لَنَا خَمْسَةً. قُلْتُ لِسُفْيَانَ فَإِنَّ مَعْمَرًا يَقُولُ أَعْلَقْتُ عَلَيْهِ. قَالَ لَمْ يَحْفَظْ أَعْلَقْتُ عَنْهُ، حَفِظْتُهُ مِنْ فِي الزُّهْرِيِّ. وَوَصَفَ سُفْيَانُ الْغُلاَمَ يُحَنَّكُ بِالإِصْبَعِ وَأَدْخَلَ سُفْيَانُ فِي حَنَكِهِ، إِنَّمَا يَعْنِي رَفْعَ حَنَكِهِ بِإِصْبَعِهِ، وَلَمْ يَقُلْ أَعْلِقُوا عَنْهُ شَيْئًا.
Али ибн Абдуллаҳ, Суфёндан, у Зуҳрийдан: Менга Убайдуллаҳ, у Умму Қайсдан хабар берди: У: Мен бир ўғлимни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига олиб кирдим, мен унга узра (томоқ) сабабли (томоғини бармоқ билан) босган эдим. У: «Нимага болаларингизни мана шу (томоқ) босиш билан азоблайсизлар? Сизлар мана шу ҳинд ёғочини (лозим тутинг), чунки унда етти шифо бор, улардан бири зотулжанбдир: у узра учун бурундан (сўриб) ишлатилади ва зотулжанб учун (оғиз четидан) томизилади» дедилар. Мен Зуҳрийнинг шундай деяётганини эшитдим: У бизга иккисини баён қилди, бештасини бизга баён қилмади. Мен Суфёнга: Маъмар: «аълақту алайҳи» (унга осдим) дейди-ку? дедим. У: У эслаб қолмаган, (тўғриси) «аълақту анҳу» (ундан кўтардим), мен уни Зуҳрийнинг оғзидан эслаб қолдим, деди. Суфён болани бармоқ билан таҳник қилишни таърифлади ва Суфён бармоғини унинг танглайига киритди — яъни унинг танглайини бармоғи билан кўтаришни назарда тутди — ва: «Ундан бирор нарса(ни осиб) кўтаринглар» демади.