حَدَّثَنِي مُحَمَّدٌ، أَخْبَرَنَا عَتَّابُ بْنُ بَشِيرٍ، عَنْ إِسْحَاقَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّ أُمَّ قَيْسٍ بِنْتَ مِحْصَنٍ،، وَكَانَتْ، مِنَ الْمُهَاجِرَاتِ الأُوَلِ اللاَّتِي بَايَعْنَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهْىَ أُخْتُ عُكَّاشَةَ بْنِ مِحْصَنٍ أَخْبَرَتْهُ أَنَّهَا أَتَتْ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِابْنٍ لَهَا قَدْ عَلَّقَتْ عَلَيْهِ مِنَ الْعُذْرَةِ فَقَالَ " اتَّقُوا اللَّهَ، عَلَى مَا تَدْغَرُونَ أَوْلاَدَكُمْ بِهَذِهِ الأَعْلاَقِ عَلَيْكُمْ بِهَذَا الْعُودِ الْهِنْدِيِّ، فَإِنَّ فِيهِ سَبْعَةَ أَشْفِيَةٍ، مِنْهَا ذَاتُ الْجَنْبِ ". يُرِيدُ الْكُسْتَ يَعْنِي الْقُسْطَ، قَالَ وَهْىَ لُغَةٌ.
Муҳаммад: Бизга Аттоб ибн Башир, у Ишоқдан, у Зуҳрийдан хабар берди: Менга Убайдуллаҳ ибн Абдуллаҳ хабар берди: Умму Қайс бинти Миҳсан — у Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга байъат қилган дастлабки муҳожиралардан эди, у Уккоша ибн Миҳсаннинг синглиси — унга хабар берди: У Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига бир ўғлини олиб келди, у унга узра (томоқ) сабабли (томоғини) босган эди. У: «Аллаҳдан қўрқинглар! Нимага болаларингизни мана шу (томоқ) босишлар билан азоблайсизлар? Сизлар мана шу ҳинд ёғочини (лозим тутинг), чунки унда етти шифо бор, улардан бири зотулжанбдир» дедилар — куст(ни) яъни қуст(ни) назарда тутди — у: Бу (куст) бир тил (лаҳжа)дир, деди.