حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ زِيَادٍ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا هُرَيْرَةَ، يَقُولُ قَالَ النَّبِيُّ ـ أَوْ قَالَ أَبُو الْقَاسِمِ ـ صلى الله عليه وسلم " بَيْنَمَا رَجُلٌ يَمْشِي فِي حُلَّةٍ، تُعْجِبُهُ نَفْسُهُ مُرَجِّلٌ جُمَّتَهُ، إِذْ خَسَفَ اللَّهُ بِهِ، فَهْوَ يَتَجَلَّلُ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ ".
Одам, Шуъбадан: Бизга Муҳаммад ибн Зиёд айтиб берди: Абу Ҳурайрани эшитдим: У: Набий — ёки Абул Қосим — соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Бир киши (чиройли) ҳуллада — ўзига мафтун бўлиб, сочини тараб — юрар эди, бирдан Аллаҳ уни (ерга) ютдирди, у қиёмат кунигача (ерга) чўкиб кетаверади» дедилар.