حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا الْمُغِيرَةُ، - يَعْنِي الْحِزَامِيَّ - عَنْ أَبِي الزِّنَادِ، عَنِ الأَعْرَجِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " بَيْنَمَا رَجُلٌ يَتَبَخْتَرُ يَمْشِي فِي بُرْدَيْهِ قَدْ أَعْجَبَتْهُ نَفْسُهُ فَخَسَفَ اللَّهُ بِهِ الأَرْضَ فَهُوَ يَتَجَلْجَلُ فِيهَا إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ " .
Бизга Қутайба ибн Саъийд ривоят қилди, бизга Муғийра — яъни Ҳизомий — Абуз-Зиноддан, у Аъраждан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Бир киши ўзининг икки ридосида керилиб, гердайиб юрар экан, ўзи-ўзидан мағрур бўлиб кетган эди, шунда Аллаҳ уни ерга ютдирди ва у қиёмат кунигача унда чўкиб бораверади» дедилар.