حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ سَلاَّمٍ الْجُمَحِيُّ، حَدَّثَنَا الرَّبِيعُ، - يَعْنِي ابْنَ مُسْلِمٍ - عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ زِيَادٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " بَيْنَمَا رَجُلٌ يَمْشِي قَدْ أَعْجَبَتْهُ جُمَّتُهُ وَبُرْدَاهُ إِذْ خُسِفَ بِهِ الأَرْضُ فَهُوَ يَتَجَلْجَلُ فِي الأَرْضِ حَتَّى تَقُومَ السَّاعَةُ " .
Бизга Абдураҳмон ибн Саллом Жумаҳий ривоят қилди, бизга Робийъ — яъни Ибн Муслим — Муҳаммад ибн Зиёддан, у Абу Ҳурайрадан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан ривоят қилди. У: «Бир киши юрар экан, ўзининг сочи ва икки ридоси (жуббаси) уни мағрур қилиб қўйган эди, шу пайт ер уни ютиб юборди ва у қиёмат қойим бўлгунча ер остида чўкиб бораверади» дедилар.