حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا أَبُو عَامِرٍ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ نَافِعٍ، عَنِ الْحَسَنِ، عَنْ طَاوُسٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ ضَرَبَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَثَلَ الْبَخِيلِ وَالْمُتَصَدِّقِ، كَمَثَلِ رَجُلَيْنِ عَلَيْهِمَا جُبَّتَانِ مِنْ حَدِيدٍ، قَدِ اضْطُرَّتْ أَيْدِيهِمَا إِلَى ثُدِيِّهِمَا وَتَرَاقِيهِمَا، فَجَعَلَ الْمُتَصَدِّقُ كُلَّمَا تَصَدَّقَ بِصَدَقَةٍ انْبَسَطَتْ عَنْهُ حَتَّى تَغْشَى أَنَامِلَهُ وَتَعْفُوَ أَثَرَهُ، وَجَعَلَ الْبَخِيلُ كُلَّمَا هَمَّ بِصَدَقَةٍ قَلَصَتْ، وَأَخَذَتْ كُلُّ حَلْقَةٍ بِمَكَانِهَا. قَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ فَأَنَا رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ بِإِصْبَعِهِ هَكَذَا فِي جَيْبِهِ، فَلَوْ رَأَيْتَهُ يُوَسِّعُهَا وَلاَ تَتَوَسَّعُ. تَابَعَهُ ابْنُ طَاوُسٍ عَنْ أَبِيهِ وَأَبُو الزِّنَادِ عَنِ الأَعْرَجِ فِي الْجُبَّتَيْنِ. وَقَالَ حَنْظَلَةُ سَمِعْتُ طَاوُسًا سَمِعْتُ أَبَا هُرَيْرَةَ يَقُولُ جُبَّتَانِ. وَقَالَ جَعْفَرٌ عَنِ الأَعْرَجِ جُبَّتَانِ.
Абдуллаҳ ибн Муҳаммад, Абу Омирдан: Бизга Иброҳим ибн Нофиъ, у Ҳасандан, у Товусдан, у Абу Ҳурайрадан айтиб берди: У: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бахил билан садақа берувчининг мисолини — устларида темирдан икки жубба (зиреҳ) бўлган, қўллари кўкрак ва ўмровларига (маҳкам) ёпишган икки киши мисолидек — келтирдилар. Садақа берувчи ҳар гал садақа берса, у (зиреҳ) ундан кенгаяр, ҳатто унинг бармоқ учларини қоплаб, изини (йўлини) ўчирар эди. Бахил эса ҳар гал садақани қасд қилса, у (зиреҳ) тораяр, ҳар бир ҳалқа ўз ўрнига (маҳкам) ёпишар эди. Абу Ҳурайра: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни бармоғи билан кўйлак ёқасида мана шундай қилаётганларини кўрдим; агар у киши уни кенгайтиришга уринаётганини кўрган бўлсанг (эди), у кенгаймас эди, деди. Буни Ибн Товус отасидан, ва Абуз Зинод Аъраждан «икки жубба» (деб) мутобаъа қилдилар. Ҳанзала: Товусни эшитдим, Абу Ҳурайрани: «икки жубба» деяётганини эшитдим, деди. Жаъфар Аъраждан: «икки жубба» деди.