حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ، أَخْبَرَنَا أَيُّوبُ، عَنْ عِكْرِمَةَ، أَنَّ رِفَاعَةَ، طَلَّقَ امْرَأَتَهُ، فَتَزَوَّجَهَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ الزَّبِيرِ الْقُرَظِيُّ، قَالَتْ عَائِشَةُ وَعَلَيْهَا خِمَارٌ أَخْضَرُ. فَشَكَتْ إِلَيْهَا، وَأَرَتْهَا خُضْرَةً بِجِلْدِهَا، فَلَمَّا جَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَالنِّسَاءُ يَنْصُرُ بَعْضُهُنَّ بَعْضًا قَالَتْ عَائِشَةُ مَا رَأَيْتُ مِثْلَ مَا يَلْقَى الْمُؤْمِنَاتُ، لَجِلْدُهَا أَشَدُّ خُضْرَةً مِنْ ثَوْبِهَا. قَالَ وَسَمِعَ أَنَّهَا قَدْ أَتَتْ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَجَاءَ وَمَعَهُ ابْنَانِ لَهُ مِنْ غَيْرِهَا. قَالَتْ وَاللَّهِ مَا لِي إِلَيْهِ مِنْ ذَنْبٍ، إِلاَّ أَنَّ مَا مَعَهُ لَيْسَ بِأَغْنَى عَنِّي مِنْ هَذِهِ. وَأَخَذَتْ هُدْبَةً مِنْ ثَوْبِهَا، فَقَالَ كَذَبَتْ وَاللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ، إِنِّي لأَنْفُضُهَا نَفْضَ الأَدِيمِ، وَلَكِنَّهَا نَاشِزٌ تُرِيدُ رِفَاعَةَ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " فَإِنْ كَانَ ذَلِكَ لَمْ تَحِلِّي لَهُ ـ أَوْ لَمْ تَصْلُحِي لَهُ ـ حَتَّى يَذُوقَ مِنْ عُسَيْلَتِكِ ". قَالَ وَأَبْصَرَ مَعَهُ ابْنَيْنِ فَقَالَ " بَنُوكَ هَؤُلاَءِ ". قَالَ نَعَمْ. قَالَ " هَذَا الَّذِي تَزْعُمِينَ مَا تَزْعُمِينَ، فَوَاللَّهِ لَهُمْ أَشْبَهُ بِهِ مِنَ الْغُرَابِ بِالْغُرَابِ ".
Муҳаммад ибн Башшор, Абдулваҳҳобдан: Бизга Айюб, у Икримадан хабар берди: Рифўа ўз хотинини талоқ қилди, уни Абдураҳмон ибн Забир Қуразий никоҳига олди. Оиша: Унинг устида яшил химор (рўмол) бор эди, деди. У (хотин) унга (Оишага) шикоят қилди ва терисидаги кўк(доғ)ни кўрсатди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам келдилар — аёллар бир-бирига ёрдам берар эди — Оиша: Мен мўмина аёллар учрайдиган (азоб)дек нарсани кўрмаганман, унинг териси кийимидан ҳам кўкроқ эди, деди. У: У (Абдураҳмон) (унинг) Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келганини эшитди ва келди, у билан бирга ундан (бошқа хотинидан) икки ўғли бор эди. У (хотин): Валлаҳи, менинг унга (қарши) гуноҳим йўқ, фақат уникида (аъзосида) бу (попук)дан ортиқ нарса йўқ (кучсиздир), деди ва ўз кийимидан бир попукни ушлади. У: Валлаҳи, у ёлғон айтди, эй Расулуллаҳ, мен уни терини қоқгандек қоқар эдим (аъзом бақувват), лекин у нашиза (эрига бўйсунмайдиган)дир, Рифўани (қайтишни) хоҳлайди, деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Агар шундай бўлса, сен унга (Рифўага) — то у (Абдураҳмон) сенинг асалча(маза)нгдан татмагунигча — ҳалол бўлмассан» дедилар. У (Икрима): У киши у билан бирга икки ўғлини кўрдилар ва: «Булар сенинг ўғилларингми?» дедилар. У: Ҳа, деди. У: «Бу — сен (Абдураҳмон ҳақида) даъво қилаётган нарсангни (даъво қилаяпсан)? Валлаҳи, улар унга — қарға қарғага ўхшагандек — ўхшайди» дедилар.