حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، حَدَّثَنَا أَشْعَثُ بْنُ سُلَيْمٍ، قَالَ سَمِعْتُ مُعَاوِيَةَ بْنَ سُوَيْدِ بْنِ مُقَرِّنٍ، قَالَ سَمِعْتُ الْبَرَاءَ بْنَ عَازِبٍ ـ رضى الله عنهما ـ يَقُولُ نَهَانَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَنْ سَبْعٍ نَهَى عَنْ خَاتَمِ الذَّهَبِ ـ أَوْ قَالَ حَلْقَةِ الذَّهَبِ ـ وَعَنِ الْحَرِيرِ، وَالإِسْتَبْرَقِ، وَالدِّيبَاجِ، وَالْمِيثَرَةِ الْحَمْرَاءِ، وَالْقَسِّيِّ، وَآنِيَةِ الْفِضَّةِ، وَأَمَرَنَا بِسَبْعٍ بِعِيَادَةِ الْمَرِيضِ، وَاتِّبَاعِ الْجَنَائِزِ، وَتَشْمِيتِ الْعَاطِسِ، وَرَدِّ السَّلاَمِ، وَإِجَابَةِ الدَّاعِي، وَإِبْرَارِ الْمُقْسِمِ، وَنَصْرِ الْمَظْلُومِ.
Одам, Шуъбадан: Бизга Ашъас ибн Сулайм айтиб берди: Муовия ибн Сувайд ибн Муқарринни эшитдим: Баро ибн Озибни (розияллаҳу анҳумо) эшитдим: У: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бизни етти (нарса)дан қайтардилар: олтин узук — ёки: олтин ҳалқа — дан, ипак (ҳарир), истабрақ, дебож, қизил майисара (эгар безаги), қассий ва кумуш идишдан; ва бизни етти (нарса)га буюрдилар: касални йўқлашга, жанозаларга эргашишга, аксирганга (ярҳамукаллаҳ деб) жавоб беришга, саломни қайтаришга, даъват этувчининг (таклифига) жавоб беришга, қасам ичувчини (қасамида) рост чиқаришга ва мазлумга ёрдам беришга, дер эди.