حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ أَبِي سَلَمَةَ، حَدَّثَنَا ابْنُ شِهَابٍ، عَنْ سَالِمٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما مَرَّ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَلَى رَجُلٍ وَهْوَ يُعَاتَبُ فِي الْحَيَاءِ يَقُولُ إِنَّكَ لَتَسْتَحْيِي. حَتَّى كَأَنَّهُ يَقُولُ قَدْ أَضَرَّ بِكَ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " دَعْهُ فَإِنَّ الْحَيَاءَ مِنَ الإِيمَانِ ".
Аҳмад ибн Юнус, Абдулазиз ибн Абу Саламадан: Бизга Ибн Шиҳоб, у Солимдан, у Абдуллаҳ ибн Умардан (розияллаҳу анҳумо) айтиб берди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бир киши ёнидан ўтдилар — у (киши) ҳаё (ҳаддан зиёд уятчанлик) ҳақида танбеҳ қилинаётган эди: У сенга зарар етказди (деб) айтаётгандек — унга: Сен жуда уяласан, деяётган эди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Уни қўй, чунки ҳаё иймондандир» дедилар.