حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي مَرْيَمَ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي شَرِيكٌ، عَنْ كُرَيْبٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ بِتُّ فِي بَيْتِ مَيْمُونَةَ وَالنَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عِنْدَهَا، فَلَمَّا كَانَ ثُلُثُ اللَّيْلِ الآخِرُ أَوْ بَعْضُهُ قَعَدَ فَنَظَرَ إِلَى السَّمَاءِ فَقَرَأَ {إِنَّ فِي خَلْقِ السَّمَوَاتِ وَالأَرْضِ وَاخْتِلاَفِ اللَّيْلِ وَالنَّهَارِ لآيَاتٍ لأُولِي الأَلْبَابِ}.
Ибн Абу Марям, Муҳаммад ибн Жаъфардан: Менга Шарик, у Курайбдан, у Ибн Аббосдан (розияллаҳу анҳумо) хабар берди: У: Мен Маймунанинг уйида тунадйм, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унинг ҳузурида эдилар. Туннинг охирги учдан бири — ёки унинг бир қисми — бўлганида, у киши ўтирдилар ва осмонга қарадилар, сўнг: «Албатта осмонлар ва ернинг яратилишида, кеча ва кундузнинг алмашинишида ақл эгалари учун (Аллаҳнинг қудратига) оятлар бор» (оятини) ўқидилар, деди.