حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مُقَاتِلٍ أَبُو الْحَسَنِ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا سُلَيْمَانُ التَّيْمِيُّ، عَنْ أَبِي عُثْمَانَ، عَنْ أَبِي مُوسَى الأَشْعَرِيِّ، قَالَ أَخَذَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فِي عَقَبَةٍ ـ أَوْ قَالَ فِي ثَنِيَّةٍ، قَالَ ـ فَلَمَّا عَلاَ عَلَيْهَا رَجُلٌ نَادَى فَرَفَعَ صَوْتَهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَاللَّهُ أَكْبَرُ. قَالَ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى بَغْلَتِهِ قَالَ " فَإِنَّكُمْ لاَ تَدْعُونَ أَصَمَّ وَلاَ غَائِبًا ". ثُمَّ قَالَ " يَا أَبَا مُوسَى ـ أَوْ يَا عَبْدَ اللَّهِ أَلاَ أَدُلُّكَ عَلَى كَلِمَةٍ مِنْ كَنْزِ الْجَنَّةِ ". قُلْتُ بَلَى. قَالَ " لاَ حَوْلَ وَلاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ ".
Абу Мусо ал-Ашъарий айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бир довонга — ёки довон йўлига — чиқдилар. Унга кўтарилганда бир киши овозини кўтариб: "Ла илаҳа иллаллаҳ валлаҳу акбар" деб нидо қилди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ўз хачирларида эдилар. Дедилар: "Сизлар кар ёки ғойибга дуо қилаётганингиз йўқ." Кейин дедилар: "Эй Абу Мусо — ёки эй Абдуллаҳ — сени жаннат хазинасидан бўлган бир калимага кўрсатмайми?" Мен: "Албатта" дедим. Дедилар: "Ла ҳавла ва ла қуввата илла биллаҳ."