حَدَّثَنَا أَبُو مَعْمَرٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ، حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ أَبِي عَرُوبَةَ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ لَمْ يَأْكُلِ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَلَى خِوَانٍ حَتَّى مَاتَ، وَمَا أَكَلَ خُبْزًا مُرَقَّقًا حَتَّى مَاتَ.
Анас (розияллаҳу анҳу) айтди: "Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) вафот этгунларича хонтахтада (стол устида) овқат емади, вафот этгунларича юпқа (оқланган) нон емади."
Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам
Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) вафот этгунларига қадар дастурхон устида (таом) емадилар ва юпқа (нозик) нон ҳам емадилар. (Абу Исо) деди: бу ҳадис Саид ибн Абу Арубаънинг ҳадисидан ҳасан саҳиҳ ғарибдир.
)ки: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) — ўтирган ҳолда намоз ўқийдиган бўлиб қолгунга қадар — вафот этмади.
ки, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) намозларининг кўпини ўтирган ҳолда ўқийдиган бўлиб қолгунларига қадар вафот этмадилар.
(Абу Салама орқали)ки: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) — намозининг кўпи ўтирган ҳолда бўлиб қолгунга қадар — вафот этмади (яъни умрининг охирида кўпроқ ўтириб ўқир эди).
"Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) вафот этганда, менинг токчамда жигари бор (жонзот) ейдиган ҳеч нарса йўқ эди, фақат токчамда бироз арпа (бор эди). Мен ундан едим, то (вақт) менга узун кўрингунча; кейин уни…
): Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Уранийларнинг (қўл-оёғини) кесди, уларни даволамади, то улар ўлгунча.