حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ لَقَدْ تُوُفِّيَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَمَا فِي رَفِّي مِنْ شَىْءٍ يَأْكُلُهُ ذُو كَبِدٍ، إِلاَّ شَطْرُ شَعِيرٍ فِي رَفٍّ لِي، فَأَكَلْتُ مِنْهُ حَتَّى طَالَ عَلَىَّ، فَكِلْتُهُ، فَفَنِيَ.
Оиша (розияллаҳу анҳо) айтди: "Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) вафот этганда, менинг токчамда жигари бор (жонзот) ейдиган ҳеч нарса йўқ эди, фақат токчамда бироз арпа (бор эди). Мен ундан едим, то (вақт) менга узун кўрингунча; кейин уни ўлчадим, шунда у тугади."