6778-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Ҳудуд китоби
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الْوَهَّابِ، حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ الْحَارِثِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا أَبُو حَصِينٍ، سَمِعْتُ عُمَيْرَ بْنَ سَعِيدٍ النَّخَعِيَّ، قَالَ سَمِعْتُ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ مَا كُنْتُ لأُقِيمَ حَدًّا عَلَى أَحَدٍ فَيَمُوتَ، فَأَجِدَ فِي نَفْسِي، إِلاَّ صَاحِبَ الْخَمْرِ، فَإِنَّهُ لَوْ مَاتَ وَدَيْتُهُ، وَذَلِكَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَمْ يَسُنَّهُ.
Али ибн Абу Толиб (розияллаҳу анҳу) айтди: "Мен бировга ҳад ижро қилиб, у ўлса, кўнглимда (хавотир) топмасдим — фақат ароқ соҳибидан бошқа: агар у ўлса, мен унинг (диясини) тўлардим, чунки Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга (аниқ миқдорни) суннат қилмаган."