حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ مِنْهَالٍ الضَّرِيرُ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ الثَّوْرِيُّ، عَنْ أَبِي حَصِينٍ، عَنْ عُمَيْرِ بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ عَلِيٍّ، قَالَ مَا كُنْتُ أُقِيمُ عَلَى أَحَدٍ حَدًّا فَيَمُوتَ فِيهِ فَأَجِدَ مِنْهُ فِي نَفْسِي إِلاَّ صَاحِبَ الْخَمْرِ لأَنَّهُ إِنْ مَاتَ وَدَيْتُهُ لأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَمْ يَسُنَّهُ .
Менга Муҳаммад ибн Минҳол аз-Зарир ривоят қилди, бизга Язид ибн Зурайъ ривоят қилди, бизга Суфён ас-Саврий, Абу Ҳасиндан, у Умайр ибн Саиддан, у Алидан ривоят қилди, у деди: Мен бирортага ҳад жазосини бажариб, у ўша сабаб ўлиб, ўз кўнглимда ундан бирор нарса ҳис қилмас эдим — хамр эгасидан бўлак. Чунки у ўлса, мен унинг хунини тўлардим, зеро Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам уни суннат қилмаганлар.