4486-ҳадисСунани Абу Довуд · Ҳудуд (жазолар) китоби
حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ مُوسَى الْفَزَارِيُّ، حَدَّثَنَا شَرِيكٌ، عَنْ أَبِي حُصَيْنٍ، عَنْ عُمَيْرِ بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ عَلِيٍّ، رضى الله عنه قَالَ لاَ أَدِي - أَوْ مَا كُنْتُ لأَدِيَ - مَنْ أَقَمْتُ عَلَيْهِ حَدًّا إِلاَّ شَارِبَ الْخَمْرِ فَإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَمْ يَسُنَّ فِيهِ شَيْئًا إِنَّمَا هُوَ شَىْءٌ قُلْنَاهُ نَحْنُ .
Бизга Исмоил Ибн Мусо Фазорий ривоят қилди, бизга Шарик, Абу Ҳусайндан, у Умайр Ибн Саиддан, у Алийдан, розияллаҳу анҳу, ривоят қилди. У деди: Мен ўзим ҳад жазосини берган кишининг диятини тўламайман — ёки тўлашга шай эмасман — хамр ичувчидан бошқасини, чунки Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам у ҳақда бирор нарса белгилаб қўймади, у фақат биз айтган нарсадир.