حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ رِبْعِيٍّ، عَنْ حُذَيْفَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " كَانَ رَجُلٌ مِمَّنْ كَانَ قَبْلَكُمْ يُسِيءُ الظَّنَّ بِعَمَلِهِ، فَقَالَ لأَهْلِهِ إِذَا أَنَا مُتُّ فَخُذُونِي فَذَرُّونِي، فِي الْبَحْرِ فِي يَوْمٍ صَائِفٍ، فَفَعَلُوا بِهِ، فَجَمَعَهُ اللَّهُ ثُمَّ قَالَ مَا حَمَلَكَ عَلَى الَّذِي صَنَعْتَ قَالَ مَا حَمَلَنِي إِلاَّ مَخَافَتُكَ. فَغَفَرَ لَهُ ".
Ҳузайфа (ривоят қилди): Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) дедилар: "Сиздан олдингилардан бир киши ўз амалидан (нажот тўғрисида) ёмон гумон қиларди (қўрқарди). Оиласига: Мен ўлсам, мени олиб, иссиқ кунда денгизга сочинглар (кулимни) деди. Улар шундай қилдилар. Аллаҳ уни (яна) тўплади ва деди: Сени қилган ишингга нима ундади? У: Фақат Сендан қўрқишимъ деди. Шунда (Аллаҳ) уни мағфират қилди."