حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ أَبِي الزِّنَادِ، عَنِ الأَعْرَجِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " قَالَ رَجُلٌ لَمْ يَعْمَلْ خَيْرًا قَطُّ، فَإِذَا مَاتَ فَحَرِّقُوهُ وَاذْرُوا نِصْفَهُ فِي الْبَرِّ وَنِصْفَهُ فِي الْبَحْرِ فَوَاللَّهِ لَئِنْ قَدَرَ اللَّهُ عَلَيْهِ لَيُعَذِّبَنَّهُ عَذَابًا لاَ يُعَذِّبُهُ أَحَدًا مِنَ الْعَالَمِينَ، فَأَمَرَ اللَّهُ الْبَحْرَ فَجَمَعَ مَا فِيهِ، وَأَمَرَ الْبَرَّ فَجَمَعَ مَا فِيهِ ثُمَّ قَالَ لِمَ فَعَلْتَ قَالَ مِنْ خَشْيَتِكَ، وَأَنْتَ أَعْلَمُ، فَغَفَرَ لَهُ ".
Абу Ҳурайра (ривоят қилди): Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Ҳеч қачон бирор хайр қилмаган бир киши: ‹Мен ўлсам, мени ёндиринглар, ярмимни қуруғликда, ярмимни денгизда сочиб юборинглар; валлаҳи, агар Аллаҳ менга қодир бўлса (қўлга туширса), албатта мени — оламлардан ҳеч кимни азобламаган азоб билан — азоблайди› деди. Шунда Аллаҳ денгизга буюрди, у ўзидагини (унинг кулини) жамлади; ва қуруғликка буюрди, у ўзидагини жамлади. Кейин: ‹Нега буни қилдинг?› деди. У: ‹Сендан қўрққанимдан, Сен билувчироқсан› деди. Шунда Аллаҳ унга мағфират қилди" деди.