6511-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Қалб юмшатиш
حَدَّثَنِي صَدَقَةُ، أَخْبَرَنَا عَبْدَةُ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ رِجَالٌ مِنَ الأَعْرَابِ جُفَاةً يَأْتُونَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَيَسْأَلُونَهُ مَتَى السَّاعَةُ، فَكَانَ يَنْظُرُ إِلَى أَصْغَرِهِمْ فَيَقُولُ " إِنْ يَعِشْ هَذَا لاَ يُدْرِكْهُ الْهَرَمُ حَتَّى تَقُومَ عَلَيْكُمْ سَاعَتُكُمْ ". قَالَ هِشَامٌ يَعْنِي مَوْتَهُمْ.
Оиша айтди: Аъробийлардан қўпол кишилар Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га келиб: "Қиёмат қачон?" деб сўрардилар. У уларнинг энг ёшига қараб: "Агар бу (бола) яшаса, унга қарилик етмасдан, сизнинг (қиёмат) соатингиз қойим бўлади" дер эди. Ҳишом: "яъни уларнинг ўлимини назарда тутади" деди.