حَدَّثَنَا مُوسَى، حَدَّثَنَا وُهَيْبٌ، حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ يَحْيَى، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِذَا دَخَلَ أَهْلُ الْجَنَّةِ الْجَنَّةَ، وَأَهْلُ النَّارِ النَّارَ يَقُولُ اللَّهُ مَنْ كَانَ فِي قَلْبِهِ مِثْقَالُ حَبَّةٍ مِنْ خَرْدَلٍ مِنْ إِيمَانٍ فَأَخْرِجُوهُ. فَيُخْرَجُونَ قَدِ امْتُحِشُوا وَعَادُوا حُمَمًا، فَيُلْقَوْنَ فِي نَهَرِ الْحَيَاةِ، فَيَنْبُتُونَ كَمَا تَنْبُتُ الْحِبَّةُ فِي حَمِيلِ السَّيْلِ ـ أَوْ قَالَ ـ حَمِيَّةِ السَّيْلِ ". وَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَلَمْ تَرَوْا أَنَّهَا تَنْبُتُ صَفْرَاءَ مُلْتَوِيَةً ".
Абу Саъид ал-Худрий (розияллаҳу анҳу) (ривоят қилди): Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) деди: "Жаннат аҳли жаннатга, дўзах аҳли дўзахга кирганидан сўнг, Аллаҳ: Кимнингки қалбида хардал уруғи оғирлигича иймон бўлса, уни чиқарингларъ дейди. Улар куйиб, кўмирга айланган ҳолда чиқариладилар, ҳаёт дарёсига ташланадилар — сел келтирган (лойқа) четида уруғдан ўсиб чиққани каби ўсиб чиқадилар." Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Унинг сариқ, буралиб (эгилиб) ўсганини кўрмаганмисизлар?" деди.