حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَجْمَعُ اللَّهُ النَّاسَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فَيَقُولُونَ لَوِ اسْتَشْفَعْنَا عَلَى رَبِّنَا حَتَّى يُرِيحَنَا مِنْ مَكَانِنَا. فَيَأْتُونَ آدَمَ فَيَقُولُونَ أَنْتَ الَّذِي خَلَقَكَ اللَّهُ بِيَدِهِ، وَنَفَخَ فِيكَ مِنْ رُوحِهِ، وَأَمَرَ الْمَلاَئِكَةَ فَسَجَدُوا لَكَ، فَاشْفَعْ لَنَا عِنْدَ رَبِّنَا. فَيَقُولُ لَسْتُ هُنَاكُمْ ـ وَيَذْكُرُ خَطِيئَتَهُ وَيَقُولُ ـ ائْتُوا نُوحًا أَوَّلَ رَسُولٍ بَعَثَهُ اللَّهُ. فَيَأْتُونَهُ فَيَقُولُ لَسْتُ هُنَاكُمْ ـ وَيَذْكُرُ خَطِيئَتَهُ ـ ائْتُوا إِبْرَاهِيمَ الَّذِي اتَّخَذَهُ اللَّهُ خَلِيلاً. فَيَأْتُونَهُ، فَيَقُولُ لَسْتُ هُنَاكُمْ ـ وَيَذْكُرُ خَطِيئَتَهُ ـ ائْتُوا مُوسَى الَّذِي كَلَّمَهُ اللَّهُ فَيَأْتُونَهُ فَيَقُولُ لَسْتُ هُنَاكُمْ، فَيَذْكُرُ خَطِيئَتَهُ ـ ائْتُوا عِيسَى فَيَأْتُونَهُ فَيَقُولُ لَسْتُ هُنَاكُمْ، ائْتُوا مُحَمَّدًا صلى الله عليه وسلم فَقَدْ غُفِرَ لَهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ وَمَا تَأَخَّرَ فَيَأْتُونِي فَأَسْتَأْذِنُ عَلَى رَبِّي، فَإِذَا رَأَيْتُهُ وَقَعْتُ سَاجِدًا، فَيَدَعُنِي مَا شَاءَ اللَّهُ، ثُمَّ يُقَالُ ارْفَعْ رَأْسَكَ، سَلْ تُعْطَهْ، وَقُلْ يُسْمَعْ، وَاشْفَعْ تُشَفَّعْ. فَأَرْفَعُ رَأْسِي، فَأَحْمَدُ رَبِّي بِتَحْمِيدٍ يُعَلِّمُنِي، ثُمَّ أَشْفَعُ فَيَحُدُّ لِي حَدًّا، ثُمَّ أُخْرِجُهُمْ مِنَ النَّارِ، وَأُدْخِلُهُمُ الْجَنَّةَ، ثُمَّ أَعُودُ فَأَقَعُ سَاجِدًا مِثْلَهُ فِي الثَّالِثَةِ أَوِ الرَّابِعَةِ حَتَّى مَا بَقِيَ فِي النَّارِ إِلاَّ مَنْ حَبَسَهُ الْقُرْآنُ ". وَكَانَ قَتَادَةُ يَقُولُ عِنْدَ هَذَا أَىْ وَجَبَ عَلَيْهِ الْخُلُودُ.
Анас (розияллаҳу анҳу) айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) деди: "Аллаҳ одамларни қиёмат кунида тўплайди, улар: Роббимизга шафоат сўрасак, бизни шу жойимиздан қутқарса (роҳатлантирса) дейдилар. Одамга келадилар ва: Сен — Аллаҳ сени Ўз қўли билан яратган, сенга Ўз руҳидан пуфлаган ва малоикаларга буюриб сенга сажда қилдирган (зотсан), бизга Роббимиз ҳузурида шафоат қилъ дейдилар. У: Мен у (мартабада) эмасманъ дейди — ва ўз хатосини зикр қилади — ва: Нуҳга боринглар, у — Аллаҳ юборган биринчи расулъ дейди. Унга келадилар, у: Мен у эмасманъ дейди — ва хатосини зикр қилади — Иброҳимга боринглар, уни Аллаҳ халил (дўст) қилди. Унга келадилар, у: Мен у эмасманъ дейди — хатосини зикр қилади — Мусога боринглар, уни Аллаҳ (бевосита) калом қилди. Унга келадилар, у: Мен у эмасманъ дейди — хатосини зикр қилади — Исога боринглар. Унга келадилар, у: Мен у эмасман, Муҳаммадга (соллаллаҳу алайҳи васаллам) боринглар — унинг олдинги ва кейинги гуноҳи мағфират қилинганъ дейди. Менга келадилар, мен Роббим ҳузурида изн сўрайман. Уни кўрганимда саждага йиқиламан, Аллаҳ хоҳлаганича мени (шу ҳолда) қолдиради, кейин: Бошингни кўтар, сўра — берилади; айт — эшитилади; шафоат қил — шафоатинг қабул қилинадиъ дейилади. Мен бошимни кўтараман, Роббимни У менга ўргатган ҳамд билан ҳамд айтаман, кейин шафоат қиламан. У менга бир ҳадд (чегара) белгилаб беради, кейин мен уларни дўзахдан чиқариб, жаннатга киритаман. Кейин қайтиб, учинчи ёки тўртинчи (мартада) шу каби саждага йиқиламан, то дўзахда Қуръан ушлаб қолдиргандан (абадий қолиши вожиб бўлгандан) бошқа ҳеч ким қолмагунча." Қатода бу ерда: "яъни унга абадийлик вожиб бўлгандир" дер эди.