حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ سُلَيْمَانَ، وَمَنْصُورٍ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَنْ حَلَفَ عَلَى يَمِينٍ كَاذِبَةٍ، لِيَقْتَطِعَ بِهَا مَالَ رَجُلٍ مُسْلِمٍ أَوْ قَالَ أَخِيهِ لَقِيَ اللَّهَ وَهْوَ عَلَيْهِ غَضْبَانُ ". فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَصْدِيقَهُ {إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ} قَالَ سُلَيْمَانُ فِي حَدِيثِهِ فَمَرَّ الأَشْعَثُ بْنُ قَيْسٍ فَقَالَ مَا يُحَدِّثُكُمْ عَبْدُ اللَّهِ قَالُوا لَهُ فَقَالَ الأَشْعَثُ نَزَلَتْ فِيَّ، وَفِي صَاحِبٍ لِي، فِي بِئْرٍ كَانَتْ بَيْنَنَا.
Абдуллаҳ (розияллаҳу анҳу) Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилди): Деди: "Ким бир мусулмон кишининг — ёки: биродарининг — молини ноҳақ олиб кетиш учун ёлғон қасам ичса, Аллаҳга — У унга ғазабли ҳолда — йўлиқади." Аллаҳ уни тасдиқлаб (оят) нозил қилди: "Албатта Аллаҳнинг аҳдини... (озгина баҳога) сотадиганлар..." Сулаймон ўз ривоятида (айтди): Ашъас ибн Қайс ўтиб: "Абдуллаҳ сизларга нима айтаяпти?" деди. Унга айтдилар. Ашъас: "(Бу оят) мен ва менинг шеригим ҳақида, орамизда бўлган бир қудуқ (хусусида) нозил бўлди" деди.