حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ، عَنْ صَالِحٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، ح وَحَدَّثَنَا الْحَجَّاجُ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ النُّمَيْرِيُّ، حَدَّثَنَا يُونُسُ بْنُ يَزِيدَ الأَيْلِيُّ، قَالَ سَمِعْتُ الزُّهْرِيَّ، قَالَ سَمِعْتُ عُرْوَةَ بْنَ الزُّبَيْرِ، وَسَعِيدَ بْنَ الْمُسَيَّبِ، وَعَلْقَمَةَ بْنَ وَقَّاصٍ، وَعُبَيْدَ اللَّهِ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ، عَنْ حَدِيثِ، عَائِشَةَ زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم حِينَ قَالَ لَهَا أَهْلُ الإِفْكِ مَا قَالُوا، فَبَرَّأَهَا اللَّهُ مِمَّا قَالُوا ـ كُلٌّ حَدَّثَنِي طَائِفَةً مِنَ الْحَدِيثِ ـ فَأَنْزَلَ اللَّهُ {إِنَّ الَّذِينَ جَاءُوا بِالإِفْكِ} الْعَشْرَ الآيَاتِ كُلَّهَا فِي بَرَاءَتِي. فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ الصِّدِّيقُ ـ وَكَانَ يُنْفِقُ عَلَى مِسْطَحٍ لِقَرَابَتِهِ مِنْهُ ـ وَاللَّهِ لاَ أُنْفِقُ عَلَى مِسْطَحٍ شَيْئًا أَبَدًا، بَعْدَ الَّذِي قَالَ لِعَائِشَةَ. فَأَنْزَلَ اللَّهُ {وَلاَ يَأْتَلِ أُولُو الْفَضْلِ مِنْكُمْ وَالسَّعَةِ أَنْ يُؤْتُوا أُولِي الْقُرْبَى} الآيَةَ. قَالَ أَبُو بَكْرٍ بَلَى وَاللَّهِ إِنِّي لأُحِبُّ أَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لِي. فَرَجَعَ إِلَى مِسْطَحٍ النَّفَقَةَ الَّتِي كَانَ يُنْفِقُ عَلَيْهِ وَقَالَ وَاللَّهِ لاَ أَنْزِعُهَا عَنْهُ أَبَدًا.
Зуҳрий: Урва, Саъид, Алқама ва Убайдуллаҳдан — Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг завжаси Оишанинг ҳадиси ҳақида, ифк (туҳмат) аҳли унга нима деганлари ва Аллаҳ уни улар деган нарсадан поклагани ҳақида — эшитдим (ҳар бири менга ҳадисдан бир қисм айтди). Аллаҳ "Албатта ифкни келтирганлар..." — ўн оятни тўлиқ менинг берўатим (поклугим) ҳақида нозил қилди. Абу Бакр Сиддиқ — у Мистаҳга қариндошлиги сабабли нафақа берар эди — "Валлаҳи, Мистаҳга, Оиша ҳақида айтган сўзидан кейин, ҳеч қачон бирор нарса нафақа бермайман" деди. Аллаҳ: "Сизлардан фазл (мол) ва кенглик эгалари қариндошларга беришни (тарк этишга) қасам ичмасинлар..." (оят) нозил қилди. Абу Бакр: "Ҳа, валлаҳи, мен Аллаҳнинг мени мағфират қилишини яхши кўраман" деди. Мистаҳга берар бўлган нафақани қайтарди ва: "Валлаҳи, уни ундан ҳеч қачон олмайман" деди.