حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْمُنْكَدِرِ، سَمِعَ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ يَقُولُ مَرِضْتُ فَعَادَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَبُو بَكْرٍ وَهُمَا مَاشِيَانِ، فَأَتَانِي وَقَدْ أُغْمِيَ عَلَىَّ فَتَوَضَّأَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَصَبَّ عَلَىَّ وَضُوءَهُ فَأَفَقْتُ. فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ كَيْفَ أَصْنَعُ فِي مَالِي، كَيْفَ أَقْضِي فِي مَالِي فَلَمْ يُجِبْنِي بِشَىْءٍ حَتَّى نَزَلَتْ آيَةُ الْمَوَارِيثِ.
Жобир ибн Абдуллаҳ (розияллаҳу анҳумо) айтди: Касал бўлдим, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ва Абу Бакр — иккови пиёда — мени кўргани келдилар. (Набий) менга келди, мен ҳушдан кетган эдим. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) таҳорат қилди, таҳорат сувини устимга қуйди, мен ўзимга келдим. Мен: "Эй Расулуллаҳ, молимда қандай қилай? Молимда қандай ҳукм чиқарай (тақсимлай)?" дедим. У менга ҳеч нарса жавоб бермади, то мерос ояти нозил бўлгунча.